Als je het even niet meer ziet

 Als je het even niet meer ziet

Soms loop je door de duisternis. Niet omdat je iets fout hebt gedaan, maar omdat het leven je uitdaagt om te groeien, om te vertrouwen. Je ziet het licht nog niet, maar je houdt vol — omdat je weet dat het komt. Dat is geloof: hopen op wat je nog niet ziet, vertrouwen op wat je diep vanbinnen wéét.

Er is Iemand die jou kent, tot in je diepste tranen. En die belooft: jouw verdriet zal niet het laatste woord hebben. Vreugde komt. Op Zijn tijd. En tot die tijd mag jij jezelf eraan herinneren: ik ben niet alleen.

De zuiverheid van je hart, de eenvoud van je intentie — dát zijn de vleugels waarmee je stijgt boven wat je klein houdt. Laat je niet gek maken door begeerten, oordelen of goedkeuring van anderen. Wat jij doet, wat jij voelt, hoe jij leeft: dat is jouw verantwoordelijkheid. En dat is mooi. Want als jij zuiver kijkt, zie je in alles een spiegel van het goddelijke. Zelfs het kleinste bloempje fluistert iets over liefde.

We zijn allemaal mensen met verlangens, twijfels en fouten. Maar als we leren om helder te zien — met liefde, met zachtheid, met mededogen — dan wordt ons hele leven verlicht. Dan hebben we geen perfectie nodig, alleen oprechtheid.

En weet je? Eenvoud is niet makkelijk. Het vraagt oefening, keuzes maken, dingen durven loslaten. Maar als het je lukt, dan voel je het: innerlijke vrijheid. Dan kun je bergen verzetten.

Dus sta op. Kijk met een helder oog. Wees eenvoudig in je verlangen en zuiver in je bedoelingen. Want juist in dat kleine, dat kwetsbare, schuilt de grootste kracht.