Er is iets wat ik al langer zie

Er is iets wat ik al langer zie, en vandaag wil ik het hardop zeggen. Niet omdat ik je wil overtuigen, niet om je op te peppen, maar omdat ik weet hoe eenzaam het vanbinnen kan voelen, daar waar niemand precies ziet wat er speelt.

Ik zie hoe je soms vol vuur begint. Met een idee, een plan, een verlangen. Hoe je een eerste stap zet. Soms zelfs twee. En dan… ineens stop je. Niet omdat je niet wil. Niet omdat je het niet kunt. Maar omdat er iets in jou begint te fluisteren: “Wie denk jij dat je bent?”
En dat stemmetje is zó overtuigend, zó bekend, dat je het gelooft.

Ik weet dat het lijkt alsof je faalt. Alsof je wéér niet hebt afgemaakt wat je begon. Maar wat er werkelijk gebeurt, is dit:

Je begint te voelen dat het zou kunnen lukken. En precies dáár wordt het spannend. Want slagen – hoe vreemd het ook klinkt – kan nóg enger zijn dan falen. Slagen betekent: zichtbaar worden. Je plek innemen. Jezelf serieus nemen. En dat vraagt moed. Zoveel moed.

Als je jarenlang hebt gedacht dat je ‘niet genoeg’ bent, dan is succes niet per se een beloning. Het is een bedreiging voor het verhaal dat je zolang als waarheid hebt gedragen. En dat verhaal… hoe pijnlijk ook… gaf je houvast.

Dus haak je af. Je trekt je terug. Niet omdat je lui bent. Niet omdat je geen discipline hebt. Maar omdat iets in jou je probeert te beschermen tegen de pijn van mogelijke afwijzing. Tegen de schaamte van ‘toch niet goed genoeg’ zijn.
En dat mechanisme… werkte ooit. Misschien redde het je zelfs.

Maar nu belemmert het je.
En ergens weet je dat.
En dát is wat zo wringt.

Weet dan dit:

Er is niets mis met jou. Je bent niet zwak. Je bent niet te weinig. Je bent niet mislukt.

Je bent onderweg. En het feit dat je jezelf saboteert, betekent niet dat je geen kracht hebt — het betekent dat je kracht zó groot is, dat het je soms zelfs overweldigt.
En misschien is dat wel het begin van een nieuw verhaal.

Een verhaal waarin je jezelf niet langer hoeft te bewijzen.
Waarin je stappen mag zetten zónder ze af te maken.
Waarin je mag falen zónder jezelf af te wijzen.
Waarin je waarde niet afhangt van resultaat, maar van wie je bént.

En ik hoop dat je voelt: je bent niet alleen.
Er zijn meer mensen zoals jij. Mensen die vechten met zichzelf. Die diep vanbinnen verlangen om vrij te zijn, maar nog niet durven loslaten wat hen gevangen houdt.

Als jij dit leest en denkt: “Dit ben ik…”
Dan wil ik je iets zeggen, dat je misschien al honderd keer hebt gehoord – maar vandaag op een andere manier mag binnenkomen:

Je bent van waarde.

Niet als je eindelijk ‘genoeg’ doet.
Niet als je eerst jezelf hebt bewezen.
Niet als je alles ‘op orde’ hebt.

Maar nu. Precies nu.
In je twijfel, je stilstand, je zachte pogingen.

Laat dat maar even binnenkomen. En als het nog niet lukt, is dat oké. Ik geloof in jou – ook als jij dat nog niet kunt.

Met zachtheid én liefdevolle aanraking,