We leven in een tijd

 We leven in een tijd waarin een vrouw die voor zichzelf opkomt al snel “gek” wordt genoemd. Niet omdat ze gek is, maar omdat ze weigert respectloosheid te accepteren.

Ze weet wat ze waard is. Ze doorziet de spelletjes, de manipulatie, de halve waarheden. Ze kiest ervoor haar stem te gebruiken. Ze kiest voor zichzelf.

Maar een vrouw die niet te controleren is, wordt als bedreigend ervaren. Een vrouw die respect eist, is “te veel.” Een vrouw die onrecht benoemt, “overdrijft.” En dus is het makkelijk haar weg te zetten als “gek.”

Wat mensen vergeten: haar boosheid kwam niet zomaar. Ze gaf geduld, tweede kansen, ze vroeg vriendelijk om gehoord te worden. Tot het genoeg was.

Ze is niet instabiel. Ze is moe. Moe van smeken om eerlijkheid, om respect, om de moeite die normaal zou moeten zijn.

Maar onthoudt dit: een vrouw die voor zichzelf opkomt is niet “gek.”
Dat is kracht. Dat is genezing. Dat is vrijheid.

Nee, ze is niet gek.
Ze is klaar met doen alsof slecht gedrag liefde is.