Vandaag adem ik.

 Vandaag adem ik.

Ik ben hier — nog steeds.
Ik heb donkere dalen gekend,
momenten waarop ik dacht dat het leven me niet meer wilde.
Maar ik heb gekozen om te blijven.

Ik ben sterker dan ik ooit dacht,
ook al voelt het verdriet soms nog net zo scherp.
De wonden vertellen niet dat ik gebroken ben —
ze laten zien dat ik heb gevochten om te blijven bestaan.

Ik draag de pijn van wat ik mis:
de afstand tot mijn dochters,
het kleinkind dat ik nog nooit heb mogen vasthouden,
de leegte van woorden die nooit werden uitgesproken.

Het voelt oneerlijk,
en dat mag ik voelen.
Ik hoef niet te doen alsof het me niets doet.
Mijn verdriet is een teken van mijn liefde,
niet van falen.

Ik heb gegeven, keer op keer,
met een hart dat groot genoeg was voor iedereen,
ook als ik zelf te weinig kreeg.

Vandaag mag ik ook aan mezelf geven.
Rust.
Warmte.
Zachtheid.

Wat ik ooit heb gegeven aan mijn kinderen,
leeft voort, zelfs als ze het nu niet kunnen zien.
Liefde verdwijnt niet;
ze verandert van vorm,
en ik mag haar blijven dragen zonder eronder te bezwijken.

Ik hoef niet alles te begrijpen.
Ik hoef niets meer recht te zetten om waardig te zijn.

Vandaag kies ik ervoor om mijn hart niet te sluiten,
maar wel te beschermen.

Ik adem.
Ik leef.

Mijn liefde blijft, maar ik laat de strijd los.
Ik ben er nog — en dat is mijn stille overwinning.