Iemand schreef

 Iemand schreef mijn kinderen waren het allerbelangrijkste in mijn leven. Voelde er een ongelooflijke verantwoording voor.

Liefde was groter voor je kind dan voor je partner, je zou je leven willen geven, als je daardoor het leven van je kind zou kunnen behouden...
Je was de moeder of vader die zo een oerkracht ten toon zou spreiden, dat je bij machte zou zijn een auto op te lichten in je eentje, als je kind er onder zou liggen.
Altijd dacht ik we blijven voor altijd een eenheid, 1 familie samen met de kinderen.
Hoe anders liep het... wie ziet nou aankomen dat er niets meer over zal blijven én speciaal met dat kind van mij, geen familieband meer is!!
Met het andere kind heel summier contact, vaak meer een kwestie van je vinger nat maken, in je mond steken en de kant die t eerst droogt vandaar komt dan de wind... windrichting is nogal wispelturig.
Evenwel neem het contact met dat kind al is er nog minimaal, toch blij mee hoe summier ook.
Weet wel kinderen blijven niet "aaibaar" tijdens het opgroeien gebeurt van alles in hun leven, net als bij hun ouders, maar dit? Nooit gedacht, nooit enige voorstelling kunnen maken over dat men hun ouder(s) nooit meer in hun leven wil.
Ben er nog niet uit wat ik nu zelf wil.... ben ergens ook heel boos, gevoed door het verdriet en de pijn wat het met me heeft gedaan....
De vergane glorie en de jaren die inmiddels achter ons liggen lijkt een leven tussen 2 werelden.
De ervaring en leven als moeder die ik heb gehad én het leven als moeder die in de ban is gedaan.....