Iemand Schreef
Zit in het elfde jaar van vervreemding van mijn enige dochter en haar zonen, die net achttien zijn geworden.
Doodse stilte. Accepteren is een lange weg geweest.Mis de mensen die ik dacht te kennen, maar ben tot het besef gekomen dat die niet (meer) bestaan.
Dus tel ik de mensen die er wél toe doen, die onvoorwaardelijk en oprecht van me houden.
Al vier jaar heb ik ook geen contact meer met de broers en zussen van mijn man... geen uitleg, gewoon pure en openlijke afwijzing en minachting.
Hebben onze bruiloft geboycot.
Hun verlies!
Hoef niemand te smeken om tijd voor me vrij te maken.
Heb meer dan zestig jaar zonder hen geleefd... mijn man staat het vrij om contact met hen te onderhouden als hij wil...
Heb lang geleden geleerd dat als je niet van de rails stapt, je de trein niet de schuld moet geven van de ramp.
Dus life goes on...
Vind vreugde in de positieve mensen en gebeurtenissen die ik wel in mijn leven heb.
Reacties
Een reactie posten