Lang, lang geleden

 Lang, lang geleden, in een ver land, achter de horizon van verhalen, waar letters dansen in de schaduw van eeuwenoude zinnen… Daar, in een boek dat ooit verloren ging, vliegt een griffioen. Hoog boven het vergeten papier, in de wind van herinnering, cirkelt hij. Wachtend op zijn rijder. Niet zomaar een held, maar degene die durft te luisteren naar wat nooit ophield te spreken.

Door de tijden glijdt hij, langs mythen die nooit werkelijk verdwenen zijn, maar slechts sliepen onder het stof van twijfel. Zijn vleugels snijden door lagen van werkelijkheid en droom, zijn ogen weerspiegelen de sterren van vergeten werelden. Want verhalen sterven niet. Ze wachten. Op bevrijding…

Van binnenuit.

Wie durft te lezen met zijn ziel, wie het boek opent met zijn hart… Die vindt de griffioen. Die herkent het moment waarop verbeelding geen spel meer is, maar een herinnering. Een weten…

Een thuiskomen in het onzegbare.

Misschien herinner je het nog, een tijd waarin alles mogelijk leek. Waarin een boom sprak, een steen zong, en een veer op je pad meer was dan zomaar een veer. Het was de tijd waarin fantasie niet losstond van de werkelijkheid, maar er één mee was. Waarin je speelde, niet alsof, maar als. Als tovenaar, als vuurvogel, als storm. De wereld was magisch omdat jij dat was. En niets in je vroeg zich af of het klopte — het was gewoon.

Maar ergens onderweg zijn we gaan vergeten. Er kwam een moment waarop je leerde dat dingen ‘verzonnen’ waren, dat verbeelding iets was voor kinderen, dat je ‘moest’ ‘doen alsof’ in plaats van zijn. Symboliek werd iets dat je moest verklaren, en verhalen verloren hun ziel onder het gewicht van analyse. Wat ooit een levende ervaring was, werd een herinnering. En wat ooit vanzelf sprak, werd stil.

Toch is magie nooit verdwenen. Ze is niet dood. Ze is slechts zacht gaan fluisteren. Ze wacht — in de tussenruimte van het alledaagse. In het moment dat je kippenvel krijgt zonder reden. In een droom die blijft hangen. In het getal dat zich blijft herhalen, of de geur van iets dat je plotseling doet stilstaan. In een blik van iemand die je diep herkent zonder hem ooit eerder te hebben ontmoet.

Magie leeft. Ze ademt door symbolen die je raken zonder dat je ze hoeft te begrijpen. Door toevalligheden die geen toeval zijn. Door verhalen die je iets laten voelen dat je niet kunt benoemen, maar toch precies kent. Ze leeft in je herinnering aan wie je werkelijk bent, aan wat je altijd al bij je droeg. Ze is geen illusie, maar een andere manier van zien.

En jij, jij draagt haar nog steeds. In jouw verbeelding, in je dromen, in de manier waarop je geraakt wordt zonder te weten waarom. Je hoeft haar niet te zoeken in verre landen of oude boeken, al kunnen die je helpen herinneren. De echte magie begint wanneer je weer durft te vertrouwen op wat je voelt. Als je weer zacht genoeg wordt om te luisteren. Als je de stilte toelaat waar je vroeger woorden zou hebben gezocht.

En dan gebeurt het. Iets opent. Iets stroomt. En wat je deelt, raakt ook anderen aan. Zonder dat je hoeft te overtuigen, zonder uitleg. Want ware magie dwingt nooit — ze nodigt uit. Ze beweegt zich in zachtheid. In vrijheid. In waarheid.

…Je hoeft haar alleen maar toe te laten.

***“Misschien is dit het moment om het boek weer open te slaan. Niet met je ogen. Maar met je ziel. Terwijl hoog boven je, nog steeds wachtend, hij nog steeds cirkelt... tot jij hem weer ziet en bevrijd.”***

Hier

Niet voorbij de horizon.
Niet vroeger dan de tijd.
Hier, waar tijd stilletjes verdwijnt
en jouw schaduw danst met alles wat je ooit vergat.

Waar niets hoeft,
en alles zich moeiteloos herinnert…
Een geur, een trilling,
een zachte schittering aan de rand van je weten.

Je handen dragen het onzichtbare geheugen,
je ogen herkennen wat je ziel nooit verloor.

De wind raakt je aan
als een naam die nergens staat geschreven,
maar overal weerklinkt.

Je ademt…
En de wereld antwoordt.

Geen zoektocht.
Geen antwoord.
Alleen jij,
en wat je nooit bent verloren.