Rouw
Rouw. Rouw heeft vele gezichten. Soms kijkt het op afstand naar je en is het lichter. Heerlijk, denk je dan, dat hebben we gehad. Op een dag kijkt het je in het gezicht en recht in je ogen, die zich vullen met tranen en de blik op de wereld vertroebeld. Alles ziet grijs en grauw en er is alleen maar gemis. Je neemt de tijd om te huilen, je niet te verzetten, jezelf te verwennen, lief te zijn voor jezelf. Te luisteren naar het gemis van je kleinkind naar de gedachten die zeggen " Zal het ooit anders zijn? Als rouw weer in de verte vervaagd, denk je, maar ook ik verdien het om gelukkig te zijn. Ook ik mag me openstellen voor mooie dingen. Ik hoef niet gebukt te gaan onder het besluit dat mijn kind nam om mijn kleinkind niet te mogen zien. Het is geen schuld waar ik onder gebukt moet gaan want de verantwoordelijkheid ligt niet bij mij. Met al mijn zorg voor de kinderen heb ik het zwaar genoeg gehad, nu ben ik aan de beurt. En zo wisselt het zich af. Rouw is nooit hetzelfde in dit g...