Lieve Ouders,Grootouders,

 Lieve Ouders,Grootouders,

Zeventien jaar na de scheiding maak ik de Balans op over de afgelopen 17 jaar, schreef iemand...
O. wat deed het pijn, dat de kinderen niet bij mij thuis wilden zijn
Het ene kleinkind volgde het andere kleinkind op en u raad het al, ook deze zag ik niet.
De eerste jaren waren pittig,zag ik jonge ouders met hun kinderen draaide ik mij om en liep huilend naar huis
Want ik gedachten stond je toch weer stil bij je eigen kinderen en kleinkinderen
Zelfs bij het boodschappen doen, liep ik met een sneltreinvaart de stelling met kinderspeelgoed voorbij, dacht niet kijken,
Recht vooruit blijven kijken..
De dagen werden weken, de weken werden maanden, de maanden werden jaren!
Vele jaren heb ik nachtenlang opgezeten, mij alsmaar afgevragend... Waarom? Waarschijnlijk voor velen van u herkenbaar,
Tòt het moment waarop je terug gaat denken... over de jaren dat je dacht dat alles goed was. 
Was geen werkende moeder, altijd thuis, deed heel veel samen met mijn kinderen, sporten, vissen, voetballen, bloemstukjes maken, ach noem maar op, teveel om te schrijven.
Toch als ik nu terug kijk zie ik, dat er wel degelijk iets fout is gegaan
Teveel Aandacht en Liefde is ook niet goed!
Daar hebben zij de vruchten van geplukt...
Als alles zo fout was, waarom worden de menukaarten voor Kerst dan nu met hun eigen kinderen net zo gemaakt, de Kersttafel nu net zo gedekt als dat ze het met hun moeder deden.
Waarom bakken ze nu met een Kerstmuts op en dikke sjaal om de oliebollen op Oudejaarsdag, nu met hun kinderen zoals zij met hun moeder deden.
En sturen mij daar foto's van, alleen niet met de gezichten van mijn kleinkinderen erop. 
De andere maakt op zaterdag croissants vers uit de oven, zoals hun moeder altijd heeft gedaan.
De afgelopen twee jaar realiseer ik mij, dat ik recht heb op een gelukkig leven, waarbij ik een andere insteek heb genomen.
Eenmaal per jaar is er hier een kermis, dan verwen ik daar een kindje met een zuurstok of een lolly... Geniet van de blijde gezichtjes in de draaimolen
En ga met een zak met oliebollen naar huis
Daar zitten mijn twee kwispelende doggy's te wachten, en die smullen heerlijk van elk 1 oliebol.
Weet dat er velen nu met veel verdriet de December maand tegemoet zien, de donkere dagen voor Kerst.

Ik wil jullie vragen 
Heb er 15 jaar over gedaan om met dit verdriet om te gaan en zie hoe ze verder zijn gegaan met hun leven.
Zelf ben blijven stil staan, zij niet.
En vanaf nu, ik ook niet meer.

Het Leven is te kort om al je energie te steken in zoveel verdriet!

De Tijden zijn veranderd.
De jeugd is veranderd !!!

Ik wil een ieder van jullie hele Fijne Kerstdagen wensen en een Positief 2023