Iemand schreef.

 Iemand schreef... na een tijd op "deze blog" de verdrietige verhalen te lezen, de stap gezet om ons verhaal te doen.

Onze dochter heeft in 2016 afscheid van ons genomen en een paar maanden later ook het contact met onze 2 kleinzoons (inmiddels zijn het er 3) verbroken.

Tot op de dag van vandaag begrijpen wij absoluut niet waarom onze dochter dat gedaan heeft.
Wij hebben het vermoeden dat haar partner haar een ultimatum heeft gesteld, hij was niet zo dol op ons.

We hebben haar altijd gesteund in alles wat ze deed, na een paar maanden haar dure opleiding gestopt, gezorgd voor een leuke baan bij mij op het werk, een vaste oppasdag voor de 2 kleinzoons (de derde kent ons niet). Helaas heeft zij dat niet gewaardeerd.

Vlak daarna heeft ze ook het contact verbroken met haar zusje, haar 4 grootouders en zelfs een nichtje.
Niemand begrijpt er iets van.

Het ergste was dat wij op een avond een klein berichtje via whatsapp kregen dat zij zwanger was van hun 3e kindje. Een paar tellen later werd dat nieuws wereldkundig gemaakt.

Vreselijk gehuild heb ik en op dat moment hebben wij besloten om afscheid van haar te nemen.
Dat was een moeilijke stap, maar we moesten wel, we gingen er aan onderdoor.

Het is een stuk rustiger nu, maar het grote gemis blijft.

We blijven hopen dat als de jongens volwassen zijn, nog eens op zoek gaan naar hun opa en oma...