De bemoeizucht van de wereld

 De bemoeizucht van de wereld,

Die jou wil bedwelmen met hun macht,
Dit is het leven dat jij veracht.

Jij kan je niet uitspreken,
Dan zullen ze je alleen maar wreken,
En zit jij dagenlang met al die opsommende preken.

Overspoeld door de wereld,
Het is voor jou te veel,
Onmacht die grijpt jou naar de keel.

Moeten presteren,
Jij niet jezelf prijst; maar anderen om jou heen moet eren.

Die er dan vandoor gaan met jouw overwonnen gestreden stuk,
Gevoelsmatig dit jou nog verder de grond in drukt.

Het gevangen kind,
Die zich niet kan uitspreken,
Omdat de hele wereld een mening heeft en er wat van vindt.

Is het niet zo dat ieder zijn eigen pad te bewandelen heeft?
Alleen de maatschappij die hier grip verliest en hierdoor héél graag stempels geeft?

Want alleen dan word jij begrepen,
Om nog heel even de afwijkingen te onderstrepen.

Wat is een afwijking?
Waarom maakt het jou anders?
Als iedereen hetzelfde is, is het toch saai?
Waarom mag een mens niet uniek zijn?
Waarom onderstrepen met dat jij anders bent in jou, jij?

Lief mens, ieder is uniek!
En prachtig in hun eigen zijn,
Ieder mens!
Dus ook jij!

Blijf staan met een rechte rug,
Sla met jouw uniek zijn en de massa die ene gouden brug.

Zoek de mensen op die jou wel zien,
Die jou steunen,
Waar jij kan zijn wie je bent,
Ik weet het; dit ben jij niet gewend.

Ga maar voelen,
Hoe mensen met het juiste hart het voor jou bedoelen.

Jij bent goed zoals jij bent,
Uniek met jouw eigen authenticiteit,
Die jou van een grote massa mensen onderscheidt.