Soms breekt het universum je hart

 Soms breekt het universum je hart op manieren die je nooit had verwacht. Verbrijzelt de plannen die je zo stevig koesterde, scheurt de stukken open die je zo hard probeerde te beschermen,

laat je achter in een leven dat plotseling onbekend aanvoelt.
Op zulke momenten is het makkelijk om te geloven dat je in de steek gelaten bent door alles waar je op vertrouwde.
Maar onder de pijn schuilt een stille waarheid: pijn die bewijst dat je er nog steeds bent.
Betekent dat je nog steeds verbonden bent met deze wereld, nog steeds in staat bent om diep te voelen, nog steeds menselijk op alle manieren die ertoe doen.

En wanneer het stof is neergedaald, begint er iets buitengewoons.
Uit de fragmenten van wie je was, rijst langzaam een ​​nieuwe versie van jezelf op – wijzer, zachter, meer open voor de schoonheid die je ooit over het hoofd zag. Het universum breekt je niet om je te vernietigen; het breekt je om je te laten ontwaken. Om je eraan te herinneren dat zelfs in de donkerste hoofdstukken het licht in jou nooit verdwijnt – het wacht alleen tot jij je herinnert dat het er is. En wanneer je uiteindelijk opstaat, sta je sterker op dan je ooit had kunnen dromen.

— Balt