Later! Later!

 Later! Later!

Ik spreek je later.
Ik bel je later.
Ik zie je later.
We gaan straks wandelen.
Ik vertel je later hoe ik me voel.
Later weet je hoeveel je voor me betekent.
Later misschien hou ik van je en vergeet ik je misschien
We bewaren alles voor later en vergeten dat ′′ later ′′ niet van ons is!
Dat de mensen ′′ later ′′ misschien niet meer bij ons zijn.
Dat ′′ later ′′ we ze misschien niet meer horen, laten we ze niet zien.
Dat de kinderen ′′ later ′′ geen kinderen meer zijn, en dat de ouders maar een herinnering zijn.
Dat ′′ later ′′ de dag verandert in de nacht, de nacht in onmacht, de glimlach in pijn en het leven in herinnering.
′′ LATER, ZAL TE LATER ZIJN ′′ ′′
Wees nu!