Mijn dochter die ik niet meer zie
Mijn dochter die ik niet meer zie,
die ergens verder leeft zonder mij,
terwijl zij in mij elke dag aanwezig is.
En alle andere zorgen die zich stil aan mijn leven vast hebben gehecht,
alsof verdriet een vaste bewoner is geworden.
Maar toch…
toch kan ik geluk voelen.
Echte momenten van licht.
Rust in mijn lichaam.
Een glimlach die niet gespeeld is.
En dat voelt bijna als vreemdgaan.
Alsof ik haar verraad wanneer mijn schouders ontspannen.
Alsof ik haar loslaat wanneer ik hardop lach.
Alsof mijn hart haar minder liefheeft
op het moment dat het zich opent voor iets anders dan pijn.
Alsof ik alleen haar moeder mag zijn in verdriet.
En niet in leven.
En dan is er de liefde.
De man naast mij.
Zijn hand die de mijne zoekt.
Zijn stem die me terugbrengt in mijn lichaam.
Zijn aanwezigheid die me soms even doet vergeten
hoe zwaar alles is wat ik meedraag.
En ook dat voelt schuldig.
Alsof ik ontrouw ben aan mijn rouw
wanneer ik me veilig voel in zijn armen.
Alsof ik een ander leven leef dan het leven
dat bij dit verlies zou horen.
Alsof liefde niet samen mag bestaan met gemis.
Soms denk ik:
wie ben ik om warmte te ontvangen
terwijl mijn dochter zo ver weg is?
Wie ben ik om plannen te maken,
om vooruit te kijken,
om me gedragen te voelen,
terwijl zij niet in mijn dagelijks leven is?
Het is een innerlijk conflict
dat niemand ziet.
Tussen vasthouden en verdergaan.
Tussen trouw blijven aan haar
en trouw zijn aan mezelf.
Maar langzaam begin ik te begrijpen:
Dat mijn geluk haar niet uitwist.
Dat mijn liefde voor hem
haar plek niet kleiner maakt.
Dat mijn lach geen verraad is.
Dat ik niet hoef te kiezen
tussen moeder zijn in pijn
of vrouw zijn in liefde.
Ik ben beide.
Mijn hart heeft littekens
en toch klopt het nog.
Ik kan rouwen
en me laten vasthouden.
Ik kan missen
en bemind worden.
Ik kan haar dragen in stilte
en hem vasthouden in het leven.
En misschien…
misschien is dat geen vreemdgaan.
Maar moed.
Om te blijven voelen.
Om niet te verharden.
Om liefde toe te laten
in een hart dat al zoveel heeft verloren.
Reacties
Een reactie posten