Schuldgevoel

 Schuldgevoel kan voelen als een steen op je borst die maar niet lichter wordt.

Het vertelt je dat jij beter had moeten weten.

Dat jij anders had moeten kiezen.

Dat jij te veel was… of juist niet genoeg.

En dus draag je het, als een onzichtbare rugzak vol bakstenen. Bij elke stap die je zet, herinnert het je aan gisteren.

Aan woorden die je niet terug kunt nemen.

Aan grenzen die je niet trok.

Aan momenten waarop je jezelf verliet om de ander niet kwijt te raken. Maar schuldgevoel is niet altijd de waarheid. Vaak voelt het als een echo van oude pijn. Van ooit geleerd hebben dat liefde verdiend moet worden.

Dat fouten maken ook daadwerkelijk betekent dat je fout bént.

Schuldgevoel laat je terugkijken met de wijsheid van nu naar een versie van jezelf

die toen alleen maar probeerde te overleven, lief te hebben, erbij te horen.

Je veroordeelt jezelf voor keuzes die je maakte met het bewustzijn dat je toen hád.

Wat als schuldgevoel geen straf is,

maar een signaal?

Een teken dat je hart wakker is.

Dat je geeft om anderen.

Dat je verantwoordelijkheid kúnt voelen.

En wat als je het dan niet hoeft te dragen als een last, maar mag vasthouden als een kompas? om zachter te worden, wijzer en eerlijker naar jezelf.

Je bent niet je fouten.

Je bent een mens die leert.

Een hart dat soms struikelt

maar nog steeds wil liefhebben.

Misschien is het tijd om niet alleen anderen te vergeven, maar ook jezelf.