Bomen Boodschap

 Het voelt een beetje alsof je nog moet bijkomen van het afgelopen jaar, maar ook dat de druk van het moeten weer voor de deur staat. Het liefst zou je nog even heel ver weg kruipen en de buitenwereld laten voor wat het is. Er is nog zoveel om te verwerken, lief mens. Er is nog zoveel om door je heen te laten gaan dat je eigenlijk niet veel ruimte hebt voor de buitenwereld. Er is nog zoveel dat je zou willen doen, intern en binnenshuis, dat het voelt alsof de tijd je aan het inhalen is, omdat je voelt dat de maatschappij weer gaat draaien. En daar ben je gewoon nog even helemaal niet aan toe.

Je mag nee zeggen. Je mag nee zeggen tegen dingen die niet meer voor je kloppen. Je mag nee zeggen wanneer je voelt dat er een grens wordt bereikt. Je mag nee zeggen tegen alles waarbij je het voelt. Het is zo’n gewenning voor jou om mee te gaan in die stromingen dat je vaak vergeet om echt even goed te voelen bij jezelf wat het nou is wat je werkelijk wilt.

Er ligt een diepe behoefte om het klein te houden en vooral om het dichter bij huis te houden. Sterker nog, er borrelt een diep verlangen om het huis, jouw thuis, nog meer een thuis te laten zijn. Om je meer op je thuis te richten en alles en iedereen die daarbij hoort. Een fundament dat je steeds steviger bent gaan bouwen de afgelopen jaren en dat nu toe is aan verdieping. Daar waar de buitenwereld ooit de aandacht kreeg, voel je nu heel duidelijk dat de stroming je veel meer naar binnen trekt en dat je veel meer de focus wilt leggen op alles wat dicht bij je staat.
Laat die buitenwereld maar lekker zijn eigen ding doen, lief mens. Je hoeft allang niet meer mee te doen. Maak jij jouw eigen fijne plek maar, daar waar jij je thuis voelt en waar je hart zich kan vermenigvuldigen. Meer is er niet nodig.