Mijn volwassen dochter

 Mijn volwassen dochter heeft nu besloten om alle contact te verbreken en ik kan de opluchting en vrijheid die ik voel niet eens onder woorden brengen!

Zat 25 jaar lang gevangen in een cyclus waarin zij me mishandelde en ik het gevoel had dat het mijn schuld moest zijn, probeerde excuses aan te bieden, haar te paaien met cadeautjes, erover te praten, naar haar kant van het verhaal te luisteren, therapie te proberen, enzovoorts.

Zelfs deze week dacht ik nog: misschien moet ik haar gewoon elke week een kaartje sturen?
Misschien kan ik dat doen om de communicatie open te houden?
Realiseerde me dat ik nog steeds probeerde "een goede moeder" te zijn, te laten zien dat ik nooit opgaf, voor het geval iemand het iets kon schelen, en voor het geval ze me ervan zou beschuldigen haar in de steek te hebben gelaten. (ze is 42 en getrouwd).
Zelfs als ik eraan denk, bekruipt me een zwaar gevoel van vermoeidheid en een gevoel van ongeduld, omdat ik mijn woorden zó zorgvuldig moet kiezen, op eieren moet lopen... zelfs bij een simpel kaartje.

Weet nog steeds niet of ik die ansichtkaarten moet proberen of niet
(deel alsjeblieft jullie wijsheid en advies hierover).

Ben KLAAR MET HUILEN, misschien ben ik binnenkort zelfs: MEER DAN KLAAR!!!

Dat schreef iemand....

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster