Iemand schreef

 Iemand schreef...

Afwijzing door je kinderen is een gevoel dat met niets te vergelijken, heeft een enorme impact op je zelfvertrouwen en eigenwaarde.
Weet rationeel gezien dat de mening van onze kinderen over ons níet op feiten is gebaseerd, maar op een misplaatst persoonlijk perspectief en eerlijk gezegd, op de voldoening die ze halen uit het negeren van ons. Het is kost kracht om je afzijdig te houden en blijkbaar hebben ze dat nodig.

Het is echter een vorm van zelfdestructie.

Denk dat er ook een element van gevangenschap in hun keuze om te weigeren speelt, dat het, nu ze die keuze eenmaal hebben gemaakt en de stappen hebben ondernomen om dat kenbaar te maken, heel moeilijk is om die terug te draaien.

Denk aan de sterke verhalen die ze met bepaalde mensen hebben gedeeld en stel me voor dat, zelfs als ze zich zouden willen herenigen, die sterke verhalen een obstakel zouden kunnen vormen dat niet gemakkelijk te overwinnen is.

Bijvoorbeeld: "Waarom bel je je moeder? Ik dacht dat ze je mishandelde. Waarom zou je jezelf daar weer aan blootstellen?"

Als je zo'n uitspraak doet en zelfs zo ver gaat dat je je ouders verlaat, hoe kun je dat dan nu terugnemen?
Hoe kan het dat die ouders nu oké zijn?
Las onlangs dat volwassen kinderen die vervreemd zijn van hun ouders, dezelfde druk ervaren om zich te herenigen als afgewezen ouders, bijvoorbeeld door maatschappelijke invloeden, feestdagen, mijlpalen, het krijgen van kinderen, enzovoort.

Ervan uitgaande dat dit klopt, is het voor hen helemaal geen zorgeloos bestaan, maar een zelfopgelegde gevangenisstraf.
Ondanks wat we ons misschien voorstellen en wat zij ons proberen voor te spiegelen, zijn ze niet gelukkig.

Hoewel je je afwijzing accepteert, is het cruciaal te beseffen dat je het als ouder geweldig hebt gedaan.
Je was niet perfect.
Geen enkel mens is perfect, je hebt deze kinderen met hart en ziel opgevoed, dus laat je niet ontmoedigen.

Mijn man heeft gezegd dat hij zich nooit bij hen zal verontschuldigen of het goed zal maken, omdat hij niets heeft om zich voor te verontschuldigen.
Hij heeft wel spijt van dingen in zijn leven, maar hoe goed hij als ouder was, hoort daar niet bij. Hij heeft volkomen gelijk.

Ik heb wat opgeschreven, helpt me om het terug te lezen wanneer dat nodig is.
LEEF met onzekerheid
LEEF met afwijzing
LEEF met ontevredenheid
LEEF met verlies
LEEF met pijn
CREËER je eigen geluk
CREËER je eigen vrede
CREËER je eigen genezing
CREËER je eigen zelfliefde
CREËER je eigen zekerheid
BESEF dat je genoeg bent
BESEF dat JIJ er voor jezelf bent
BESEF dat je geliefd bent
BESEF dat je gelukkig bent
BESEF dat je compleet bent
BESEF dat je een rijk innerlijk leven hebt

Het lastige is om deze boodschap volledig te internaliseren...