Mijn liefde is niet van deze wereld

 Mijn liefde is niet van deze wereld, dacht ze.

In plaats daarvan was het geweven van een tijd zo lang geleden en nog geen touwtjes gevormd. Ze waren ergens over de rand van de horizon vastgebonden en trokken als een zilveren draad naar haar hart.

Ze kon het woordloze gedrum in haar ziel horen als een baken zingen in de verte en ze vroeg zich vaak af waar het haar naartoe leidt.
Voor welke tijd was deze liefde bedoeld, ze vroeg zich stilzwijgend af terwijl ze naar de duisternis staarde. Hoe kan zoiets waar kloppend in haar geest zo verloren zijn voor haar?

Ze was ingewikkeld in haar eenvoud, ze wist dit.
Ze was het type meisje dat na een lange zomerregen naar sandelhout en open velden rook; bedwelmend, fris en eenvoudig om in te nemen met een diepte die in de ziel sijpelde. Ze hoefde niet gered te worden alleen om erbij te staan en diep geliefd te worden terwijl ze zichzelf redde.

Haar hart bloedde poëzie waarvan de tones ongelezen waren, niemand had de ogen om de woorden te zien die daar geschreven waren. Toch zat er humor in haar die vrij danste en oh wat lachte ze graag.

Ze was meteen een mystieke reis naar het hart van de aarde en de kalmte die werd gevonden in het vervagende licht van de zonsondergang.

Ze moest zo diep gezwommen worden om überhaupt begrepen te worden en zo weinigen hadden de moeite genomen om zelfs in een teen te dompelen.

Haar mysterie kon nooit stil blijven, dit wist ze. Het kwam eruit.
De waarheid heeft dat altijd al gedaan. Ze kon nooit de magie die door haar stroomde of de wilde passies die door haar aderen vloeide tot zwijgen brengen.
Beter gelaten worden voor wat ze was dan geliefd worden voor een masker, dacht ze met een zwaar hart.

Ze vroeg zich soms af terwijl ze in de dansende bomen staarde of er iemand op deze planeet was die deze diepte voelde, dit verlangen. Misschien waren ze op een andere planeet.
Misschien is dat waarom ze zoveel tijd besteedde aan het zoeken naar de sterren, op zoek naar een teken van het licht dat ergens voor haar schijnt. Misschien zocht ze een thuis dat ze nog niet had gevonden.

Om zo raar te zijn, zo wild, met zoveel hart en deze diepte; de joker, de godin, de mysticus en de minnaar.
Het deed haar soms pijn.

Wie kon dansen met dit gepassioneerde vuur, de golven van deze eindeloze zee berijden, lachen tot in het diepste van zijn wezen en ervoor kiezen om alles openlijk te omarmen, wetende dat het
Hij zou naar thuis ruiken, besloot ze, en zijn huid zou net zo vertrouwd aanvoelen als die van haar.

Ze had geen masker van perfectie nodig, alleen zijn authenticiteit met waarheid op zijn voorhoofd geëtst en de gloed van echte liefde die in zijn ogen straalt. Ze wilde geen onrealistische ideaal alleen het kloppen van zijn hart tegen het hare en een glimlach op hun lippen geëtst.

Hij dronk haar in alsof het het meest natuurlijke was dat hij ooit had gedaan, een oude dorst moest stillen. Toen hij de diepte van de trek naar haar toe voelde, zou hij zijn armen openen voor zijn mysterie, niet draaien en rennen.

Zonder een stap te zetten zou hij diep vallen op de plek die hij altijd had moeten zijn aan de zijde van het type meisje dat na een lange zomerregen naar sandelhout en open velden rook; bedwelmende, frisse lucht die zijn longen in één gemakkelijk zou vullen adem met een diepte die hem verzacht en tot in het diepste van zijn ziel verzacht.

Hij zou het type man zijn dat verdwaalt in de verstrooiing van haar sterren en nooit moe is om haar eindeloze hemel te volgen.

Misschien hoefden alle liefdesverhalen toch niet gevuld te zijn met onmogelijke mensen om een liefde waar te maken, besloot ze met een glimlach. Alleen echte mensen die een liefde mogelijk maken.

~Ara Campbell