Er komt een dag

 Er komt een dag dat het gewicht dat je draagt ​​lichter aanvoelt. Een dag waarop de herinneringen aan pijn en verdriet je niet langer achtervolgen zoals vroeger. Je zit ergens, misschien omringd door vrienden of zelfs alleen, en er zal iets gebeuren waardoor je zo hard moet lachen dat je niet meer kunt ademen. Op dat moment vergeet je de littekens. Die op je hart, die in je gedachten, en misschien zelfs die je op je lichaam draagt. Je zult vergeten hoe zwaar het ooit voelde om te leven. Die lach zal je eraan herinneren dat het leven doorgaat. Die pijn, hoe diep ook, duurt niet eeuwig. Het laat sporen na, ja, maar het definieert jou niet. Je bent meer dan wat je is overkomen. En als die dag aanbreekt, besef je iets moois: je hebt het niet alleen overleefd, je begint eindelijk weer te leven.