Een wandeling door de mist

Mogen wij een gesprek van hond tot mens?
Ja mag het, lees dit het is onze wens.
Er zijn honden die dwalen door de mist.
Hoe dat komt, er heeft zich weer een baasje vergist.

Ach lieverd we kopen een pup voor het kindje d'r verjaardag.
Ach zeg dat het mag, toe zeg dat het mag.
Tuurlijk mag het er word nergens bij stilgestaan.
Dan begint ons eenzaam verhaal, lees! het is toch volle maan.

We dwalen over de heide met mist en met regen.
We zijn wel thuis, maar komen niemand tegen.
Dus we lopen door over die natte mistige heide.
Alleen geen vriend aan onze zijde.

Niemand als we bang zijn die ons troost.
Niemand die als we braaf zijn ons liefkoost.
Maar dromen doe je toch als trouwe hond.
Stel stel dat je toch een vriend vond.

Een mens een warm figuur.
Die zomaar zegt dit is niet van lange duur.
Ik neem je mee door de mist en de regen.
Dan in mijn warme huis,oh god wat een zegen.

Verder gaan onze gedachten en dromen.
Ik geloof dat mijn maatje is gekomen.
Plots breekt er een straaltje door op de mistige heide.
Het word warm,het is de zon zo zacht als zijde.