Ik draag nog steeds de pijn

 Ik draag nog steeds de pijn en het trauma dat je hebt veroorzaakt, zelfs als ik lach, zelfs als ik zeg dat het goed met me gaat. Het is begraven in de delen van mij die niemand ziet, stilletjes knagend onder de oppervlakte. Je bent het misschien vergeten, verder gegaan of jezelf ervan overtuigd dat het geen probleem was, maar voor mij veranderde het alles. Je hebt meer achtergelaten dan alleen herinneringen, je hebt vragen achtergelaten die ik nog steeds niet kan beantwoorden, wonden die ik nog steeds niet heb leren sluiten en een versie van mezelf die ik niet meer herken.

Er zijn dagen dat ik het gevoel heb dat het goed met me gaat, alsof ik erin geslaagd ben iets te herbouwen uit de stukken die jij hebt achtergelaten. Maar dan zijn er kleine, onverwachte momenten waarop iets het verleden triggert, en ik ben er weer, in die pijn, in die verwarring, in dat hartzeer. En wat het meest pijn doet, is de wetenschap dat je misschien nooit echt zult begrijpen wat je me hebt aangedaan. Misschien zul je dat nooit begrijpen. Maar dat maakt het niet minder echt. Dat maakt mijn pijn niet minder geldig.

Je hebt iets in me gebroken, iets teder, iets vertrouwends. Je deed me twijfelen aan mijn waarde, mijn stem, mijn instinct. Ik heb nachtenlang in gedachten verzonken, me afvragend wat ik gedaan heb om te verdienen wat jij hebt gedaan, mezelf de schuld gevend van jouw keuzes, proberend de last van jouw fouten op mijn eigen schouders te dragen.
Dat is niet eerlijk. En diep van binnen weet ik dat. Maar trauma reageert niet op logica. Het nestelt zich in het zenuwstelsel. Het verweeft zich in de structuur van wie we worden. Ik heb geprobeerd de angst, de schaamte, de twijfel aan mezelf af te leren. Maar genezing is niet lineair, en sommige dagen voelt het onmogelijk.

Dit gaat niet over wrok koesteren. Dit gaat over de waarheid. Dit gaat over eindelijk zeggen, zonder het te bagatelliseren of te rechtvaardigen, dat je me pijn hebt gedaan en dat het ertoe deed. Het doet er nog steeds toe. Ik ben delen van mezelf kwijtgeraakt na jouw daden. Delen die ik nog steeds probeer terug te winnen. Ik ben in sommige opzichten sterker geworden, ja, maar ik had niet door dat soort pijn heen moeten groeien. Krachten die voortkomen uit overleven hebben nog steeds een prijs. En ik ben het zat om te doen alsof het niet is gebeurd, alleen maar om anderen gerust te stellen. Mijn pijn verdient een stem. Mijn ervaring verdient het om geëerd te worden, niet verborgen.

Dus dit ben ik, staande in die waarheid. Niet voor jouw excuses, want ik weet niet zeker of die ooit zullen komen, maar voor mijn eigen rust. Ik draag de pijn nog steeds, ja, maar ik draag het als een herinnering dat ik het heb overleefd. Dat ik er ondanks alles nog steeds ben. En misschien ben ik nog niet helemaal genezen, maar ik ben op weg. Elke traan die ik laat, elk moment dat ik ervoor kies om door te gaan, elke keer dat ik mijn waarheid spreek, maakt deel uit van de genezing. En op een dag hoop ik me weer licht te voelen. Maar tot die tijd zal ik mezelf niet het zwijgen opleggen. Ik zal niet doen alsof. Ik was gekwetst. Ik ben aan het genezen. En dat is belangrijk.