Ben nogal een bezig bijtje

 Ben nogal een bezig bijtje…en soms loop ik mezelf en de ander voorbij…niets willen missen…straks is mijn tijd verstreken….

Maar de laatste tijd loop ik meer van “doen” naar “zijn” waarbij ik het “zijn” wil blijven voelen terwijl ik bezig ben… Ook ga in de vertraging… waar ik van dichtbij toe wordt uitgenodigd…
“Je hoeft niet te haasten
naar een denkbeeldige toekomst.
Er is geen finishlijn.
Het leven is geen wedstrijd.
Het is een thuiskomen, elke dag.
Je vermoeidheid, je angst,
zelfs dat verlangen naar God en Liefde dat je voelt -
het zijn geen fouten.
Het zijn uitnodigingen.
Boodschappers, fluisterend:
"Kom terug.
Rust.
Laat de strijd
tegen dit moment los."
Je was nooit bedoeld om gelijke tred te houden
met een wereld die zo snel beweegt.
Je was altijd bedoeld om te ademen, te voelen,
de rauwe poƫzie van deze gewone dagen aan te raken.
Om je te laten kussen door de ochtendbries.
Om te liggen onder de uitgestrekte avondhemel.
Er is hier een dieper ritme, een kosmische hartslag, die je roept, je wenkt, onder al het lawaai.
Het huidige moment heeft je nooit verlaten.
Het is hier, dichterbij dan je adem.
Geduldig wachtend op je terugkeer.”
-Jeff Foster. -------------------------------
I am quite a busy bee…and sometimes I pass myself and the other by…not wanting to miss anything…soon my time will be up….
But lately I walk more from “doing” to “being” where I will continue to feel the “being” while I am busy… I also go into slowing down… where I am invited from close by…
“There is no need to race
to some imagined future.
There is no finish line to cross.
Life isn’t a competition.
It’s a homecoming, each day.
Your tiredness, your anxiety,
even that ache for God and Love you feel -
they are not mistakes.
They are invitations.
Messengers, whispering:
“Come back.
Rest.
Let go of the war
against this moment.”
You were never meant to keep up
with a world that moves so fast.
You were always meant to breathe, to feel,
to touch the raw poetry of these ordinary days.
To let yourself be kissed by the morning breeze.
To lie under the vast evening sky.
There is a deeper rhythm here, a cosmic heartbeat, calling to you, beckoning you, beneath all the noise.
The present moment has never left you.
It’s right here, closer than your breath.
Patiently waiting for your return.”
- Jeff Foster

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster