Verdronken in herinneringen

 Verdronken in herinneringen

Weggegleden in harde woorden
Achter het stuur van de auto
Wachtend bij het stoplicht
De grauwheid wil de kleur,
Voor de zoveelste keer vermoorden.
Dan dat kleine handje
Komend uit een wandelwagen
Kleine ogen die je aankijken
Je sombere gedachten
een kort moment vervagen.
Je zwaait terug en lacht
Terwijl je de kleine niet eens kent
Ook de mama lacht terug
Trots op haar uitbundige spruit
Je hoopt dat het stoplicht nog eventjes wacht
Ze zullen nooit weten hoe dit simpele gebaar
Je zomaar even heeft gered
Uit dat ene, zwarte moment.

Zielsverdriet

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster