Bloemen Boodschap

 Het steeds maar weer verleggen van grenzen, geeft je in het begin een gevoel van vrijheid en flexibiliteit. Heerlijk toch, het maakt je allemaal niet zo uit. Wat er gebeurt vind je toch wel okay en zo kabbelt het allemaal lekker voort. Maar geen grenzen trekken eindigt vaak in een ware uitputtingsslag. Daarbij opgeteld wordt de drempel om wel een streep te trekken alsmaar hoger.

Soms laat je even van je horen maar omdat dit vaak uit een bepaalde voorzichtigheid gaat, word dit niet serieus genomen. En zo verdwijnen jouw verlangens, jouw mening en jouw dromen op de achtergrond.

Oh lief mens, wat ben je moe. Wat ben je het zat. Stop met het verdringen van je mening en begin met het roepen van: tot hier en niet verder. Het schept niet alleen duidelijkheid naar de ander maar vooral naar jezelf. Want, wie ben jij echt? Wat tolereer je nu precies wel en wat niet? Begrijp ook dat het stellen van grenzen ervoor zorgt dat je zaken veel minder of juist helemaal niet, hoeft te bevechten. Het strijden begint pas op het moment dat je 'JA' zegt op iets wat eigenlijk 'NEE' had moeten zijn. Want als je geen keuze maakt en geen grens trekt, maakt de ander de keuze en trekt haar of zijn eigen grens. Die bepaalt dan de richting waarin jij dan in eerste instantie moedwillig in meegaat, totdat je onderweg steeds meer weerstand in jezelf ervaart.

Sta op. Trek een grens. Maak een keuze. Geef het aan. Niet alleen voor de ander maar vooral voor jezelf. Voor jezelf kiezen doe je vanuit zelfrespect en zelfliefde. Want hoe kan de ander nu respect hebben en je liefhebben als jij jezelf niet op nummer 1 zet?