Net als mijn haar is ook mijn leven vergrijsd

 Net als mijn haar is ook mijn leven vergrijsd,

angst voor de toekomst staat nu bovenaan mijn lijst.

Angst over hoe mijn oude dagen verder zullen gaan,

angst als mijn laatste dag voor mij zal staan.

Angst voor een onbekende macht,

die angsten verminderen mijn levenskracht.

Er stapelen zich steeds meer en meer zorgen op,

mijn hoofd zit vol en er is geen stopknop.

Bij een kop koffie denk ik na over wat ik gisteren heb gedaan,

maar gisteren is voorbij en daar heb ik niet veel meer aan.

De mooie herinneringen doen me nu pijn,

gewoon omdat ik weet dat ze voorbij zijn.

Ik heb genoten, had plezier wanneer het maar kon

en feestte tot de komst van de ochtendzon.

Als je jong bent, ben je je er niet zo van bewust,

dat het menselijk leven slechts tijdelijk is.

Mijn conditie begint af te nemen, mijn acties worden traag,

en elke dag is als gisteren en morgen zal zijn als vandaag.

Ik probeer geen nieuwe plannen te maken,

want ik weet niet eens of ik mijn huidige plannen kan afmaken.

Ik ben op een leeftijd dat ik leef om te overleven,

omdat ik geen uitdagingen meer heb in mijn leven.

Vroeger ging ik naar bruiloften, geboortes en leuke belevenissen,

nu naar ziekenhuizen en naar begrafenissen.

Op een dag zal het mijn beurt zijn,

elke dag kom ik dichter bij de finishlijn.

"Je hebt nog minstens 15 jaar", zeggen mensen tegen mij,

maar 15 jaar is toch in een vingerknip voorbij.

Ook al blijf ik hopelijk gezond, mijn leven gaat toch veranderen

en ik zal steeds afhankelijker worden van de hulp van anderen.

Dit klinkt misschien allemaal deprimerend... maar het is niet zo zwart,

op dit moment voelt het zo in mijn hart.

Want oud mogen worden is een grote gunst,

tevreden zijn met je leven is de kunst.

Ons leven wordt opgebouwd door momenten die zowel positief als negatief zijn,

de kunst is om niet zomaar mee te gaan in een negatieve stroomlijn.

Ik kijk op de klok, de dag is nog maar net begonnen,

ik doorbreek het web van angsten dat ik om me heen heb gesponnen

Ik kijk nog even met een glimlach terug op mijn levensloop en zie hoe snel die voorbij is gegaan,

de tijd nadert dat mijn levensboek is geschreven en voor altijd zal dichtgaan.