Ik droeg je op handen

 Ik droeg je op handen en voeten en alle andere manieren waarop ik je zo lief had.

Denk dat ik daardoor de dagen slecht herinner nadat je weg was. Zwijmend in zelfmedelijden en alle strijd waar ik het liever niet meer over heb.
Kan het je ook nauwelijks kwalijk nemen, want ik verdronk mezelf in onze liefde.
Ik liet het overal zijn, overal gebeuren, dus toen het weg was, was ik nergens meer.
En het is niet dat ik je terug wil, die tijd is allang van me vergaan. Maar ik hoop dat je mijn liefde zag voor wat het was.
Dat je je zo gezien voelde, dat je in mijn buurt jezelf tot in het absolute kon zijn en dat je nooit onzeker was over wat vandaag zou brengen of welke dag dan ook in de toekomst.
Ik hoop dat je mij herinnert om de liefde die ik je gaf.
Die ik in je zag.
Die ons maakte tot wat we waren.
Met de intensiteit en alle passie die we samen konden klaarspelen. Het vuur dat we droegen in elkaars ogen.
De liefde, oh, alle liefde die ik voor je had.
Ik droeg je op handen en voeten en dat spijt me nog steeds geen moment.
Ook al verslijt je daardoor zoveel moeilijker dan ik wil toegeven.
Je bent het waard geweest.

‘Hopelijk
herinner
je mij
zoals ik
jou lief
had.’