De narcist en de schaamte van de leugen
De narcist en de schaamte van de leugen
Ik schaamde mij.
Niet een beetje… maar tot in mijn botten.
Ik gaf iets verkeerd aan.
Niet omdat ik dat wilde —
maar omdat ik de leugen van de narcist geloofde.
En toen de waarheid doorsijpelde…
voelde ik de grond onder mijn voeten wegzakken.
Alsof alles wat ik dacht dat vast stond
ineens los zand bleek te zijn.
Mijn hart bonsde.
Mijn adem zat hoog.
Mijn hoofd tolde.
En toch…
toch bleef dat loyale gevoel.
Die stem die zei:
“Misschien bedoelt hij het niet zo.”
“Misschien ligt het aan mij.”
“Misschien moet ik terug.”
Dus jij gaat terug.
Met een bonkend hart.
Met knikkende knieƫn.
Met hoop.
En elke keer verlies je een stukje van jezelf.
Jij schaamt je voor iets
wat nooit van jou was.
De leugen was niet van mij.
De manipulatie was niet van mij.
De verdraaiing was niet van mij.
Maar de schaamte…
die droeg ik.
Tot ik besefte:
Schaamte groeit in stilte.
En waarheid bevrijdt.
Ik was niet zwak.
Ik was loyaal.
Jij bent niet dom.
Je bent liefdevol.
En dat is precies waar de narcist op speelt.
Maar luister…
Dat bonkende hart?
Dat is geen zwakte.
Dat is jouw intuĆÆtie die schreeuwt.
De grond die wegzakt?
Dat is jouw ziel die zegt:
“Dit klopt niet.”
En elke keer dat jij terugging…
was niet omdat jij minder waard bent.
Maar omdat jij hoopte op eerlijkheid
van iemand die leeft van leugens.
Vandaag kies ik anders.
Vandaag kies jij anders.
Ik draag niet langer de schaamte
van iemand anders zijn leugen.
En jij ook niet meer. 
Reacties
Een reactie posten