Een sprookjesachtige spirituele vertelling

 

 Een sprookjesachtige spirituele vertelling 

Er was eens, in een land waar de tijd zachtjes kabbelde als een beekje, een klein dorpje waar de mensen geloofden in de kracht van het hart. In dat dorp stond een oude boom, zo groot en wijs dat men zei dat hij de geheimen van hemel en aarde in zijn wortels droeg. 

Wanneer de zon onderging en de hemel zich vulde met sterren, kwamen de dorpelingen bijeen rond de boom. Ze sloten hun ogen, luisterden naar de stilte, en voelden hoe een warme gloed hen omhulde. Het leek alsof de boom hen fluisterde: “Alles is verbonden, en niets gaat ooit verloren.”

Een kind vroeg eens aan de boom: “Waar komen de dromen vandaan?”
De boom glimlachte in de taal van de wind en antwoordde:
“Dromen zijn stukjes licht die jullie ziel herinnert. Ze wijzen de weg terug naar wie je werkelijk bent.”

En zo leerden de mensen dat ieder hart een kompas is, dat altijd de weg wijst naar liefde, vrede en verwondering. Vanaf die dag keken ze anders naar elkaar: met zachtere ogen, met open handen, met een lach die uit hun ziel kwam. 

En als je goed luistert, heel goed, kun je ook vandaag nog de fluistering van die oude boom horen. Hij zegt: “Je bent nooit alleen. Je draagt het sprookje in jezelf.”