Voor mijn helden

 Voor mijn helden,

Zonder jullie was ik waarschijnlijk ergens in een kartonnen doos gaan filosoferen over het leven (met mijn hond als trouwe fan). Toch daar waren jullie ineens, alsof er een soort kosmisch alarmsysteem afging: “Help deze chaoot uit de goot!”

Van mensen die liefdevol een doos eten stuurden – of het nou intact aankwam of al kant-en-klaar gemixt was door de avonturen van het transport – tot de helden die luisterden, steunden en simpelweg er waren en zijn. Jullie warmte verwarmde niet alleen mijn hart, maar ook mijn buik. Letterlijk, want sommige maaltijden hoefden inderdaad alleen nog even op het kampvuur.

Jullie gaven mij meer dan hulp. Jullie gaven me hoop, een lach en soms ook een traan. Jullie onvoorwaardelijke liefde is als een deken van troost en kracht, zelfs in de koudste dagen als er dan weer een deken voor ons kwam. Het is bijna alsof jullie met een onzichtbaar touw mij steeds weer optrokken wanneer ik het gevoel had naar beneden te glijden of weer eens verdwaalde in mijn gedachtes.

En dan mijn hond, die elke doos met blijdschap begroette alsof het een persoonlijke bestelling was – voor hem, natuurlijk. Samen deelden we de inhoud (oké, meestal kreeg ik het meeste), maar zonder jullie zouden onze wandelingen waarschijnlijk een zoektocht naar verloren pizzakorstjes zijn geworden.

Jullie kwamen in mijn leven op het moment dat ik alles kwijt was en vulden de leegte op met iets veel kostbaarder dan spullen: warmte, liefde en een flinke dosis humor. Jullie zijn de sterren in mijn donkere nachten.

Bedankt voor alles, voor wie jullie zijn, en voor wat jullie doen. Dit verhaal schrijf ik niet alleen, maar samen met en voor jullie die stilletjes niet genoemd willen worden.
Met een warme lach en een dikke knuffel…

Jullie projectje.

"Echte rijkdom wordt niet gemeten in spullen, maar in de liefde die je ontvangt wanneer je alles kwijt bent."

Jullie inspireerden mij tot deze woorden, een klein gebaar om mijn
grote dank uit te drukken..

In de armen van onzichtbare helden
Toen alles wegviel, stond daar iets groots,
Geen paleis van goud, maar open harten…
Jullie kwamen, stil, zonder grootse woorden,
Met warmte die diepte weer wist te starten…
Uit het niets werden paden belicht,
Op wegen die ik niet meer kon zien…
Jullie boden meer dan wat tastbaar was,
Jullie waren daar, onvoorwaardelijk en lief...
Liefde stroomde in elke kleine daad,
In blikken, woorden, een doos vol troost…
In handen die strekten, in tijd die bleef,
Als een vlam die nooit werd uitgeblust.
Ik stond niet meer alleen in de nacht,
Want sterren sprankelden onverwacht...
Dankzij jullie weet ik weer, heel stilletjes,
Dat liefde altijd rijkdom is…