Force of Execution (2013)

 "Force of Execution" is het verhaal over een misdaadheer die verscheurd wordt tussen zijn erfenis en zijn verlangen om te ontsnappen aan het leven van misdaad dat zijn imperium heeft opgebouwd, wanneer een nieuwe speler op het toneel probeert het netwerk van de antiheld van de stad te gebruiken om aan de macht te komen. De enige vriend die de misdaadheer heeft, is zijn protégé van een moordenaar die zijn eigen problemen heeft. Een epische strijd tussen onderbazen en misdaadheren. Slechts één zal er levend uitkomen of zullen zij dat doen?

Seagals beste dagen liggen nu ver achter hem, maar hij heeft een niche voor zichzelf gecreëerd in de DTV-markt. FORCE OF EXECUTION is niet een van de beste films die hij heeft gemaakt, maar is in ieder geval kijkbaar en heeft ook nog eens wat goede actie. Deze keer is Seagal Alexander, een misdaadbaas met een verleden in overheidsspeciale operaties. Hij runt een zuidwestelijke stad met ijzeren vuist, dat is zeker, maar gesteund door een erecode. Vechtsporter Bren Foster speelt Hurst, Alexanders belangrijkste huurmoordenaar en een soort protégé. Ze worden in de cast vergezeld door Ving Rhames, een opkomende gangster en Danny Trejo als bareigenaar met een paar trucs in zijn mouw. De gebeurtenis die het plot in gang zet, is een hit die misgaat, wat resulteert in Hursts "pensioen" en de ernstige verwonding van zijn handen. Ondertussen manoeuvreert Iceman (Rhames) om Alexander heen om de controle over zijn territorium te krijgen, wat culmineert in een confrontatie tussen de twee bendes. Eerst de goede delen. Seagal speelt een type personage dat hij normaal gesproken niet speelt, een soort antiheld in een film die alleen maar uit schurken bestaat. Er worden ook behoorlijke vechtkunsten getoond, maar vooral van Bren Foster. Seagal is gedegradeerd tot zijn gebruikelijke klappen en take-downs als hij niet alleen vuurwapens gebruikt. Tot slot levert Ving Rhames de beste prestatie in de film als Iceman, wat geloofwaardigheid verleent aan zijn rol als gangster en geweldige geïmproviseerde dialogen levert. De rest is op zijn best middelmatig. Het basisplot is flinterdun en er wordt niet genoeg tijd besteed aan het ontwikkelen van de drie hoofdpersonages. De meeste dialoogscènes zijn flauwe discussies over eer en respect, stoere praat zonder enig ander doel dan de personages stoerder te laten lijken. Wat de technische aspecten betreft, kiest regisseur Keoni Waxman voor de momenteel in de mode zijnde shaky-cam en sommige van de montagekeuzes verhullen de actie. Hoewel dit waarschijnlijk stuntdubbels in sommige shots verbergt, maakt het de actie op sommige plekken moeilijk te volgen, vooral bij Seagal. Gelukkig voor Bren Foster hebben ze de camera een beetje teruggetrokken, zodat je hem aan het werk kunt zien. Over het algemeen zou dit genoeg moeten zijn om Seagal-fans te sussen, maar iedereen anders moet gewoon wegblijven.