Er zijn dagen
Er zijn dagen
dat ik met een glimlach over je kan praten.Dagen waarop
de herinneringen warm,
zacht,
bijna troostend aanvoelen.
En dan zijn er dagen
dat het verdriet terugkeert
zonder waarschuwing.
Een liedje.
Een geur.
Een willekeurig moment
dat me aan jou doet denken
—
en plotseling herinnert mijn hart zich
alles tegelijk.
Dat is het vreemde aan het missen van iemand.
De herinneringen
blijven niet stilzwijgend
in het verleden.
Ze leven in je.
Soms
stijgen ze zachtjes op,
als licht.
En soms
vallen ze uit je ogen,
als tranen
die je niet kon tegenhouden,
zelfs niet als je het probeerde.
Want verdriet
is eigenlijk gewoon liefde
die nergens heen kan.
Het draagt
alle gesprekken met zich mee
die je nog had willen voeren.
Alle momenten
die je nog had willen herbeleven.
Nog één keer.
En eerlijk gezegd,
jou missen
is onderdeel geworden van
mijn dagelijks leven.
Niet altijd luid.
Niet altijd pijnlijk.
Maar constant.
In stille ochtenden.
In eenzame nachten.
Op de plekken
waar jouw aanwezigheid
zo vanzelfsprekend was.
Ik betrap mezelf er nog steeds op dat ik je dingen wil vertellen.
Nog steeds teruggrijp naar herinneringen
als het leven zwaar voelt.
Nog steeds verlangend
om je stem te horen
nog één keer.
Want sommige mensen
laten vingerafdrukken achter
op je ziel
die de tijd
nooit kan uitwissen.
Dus als er nog steeds tranen komen,
betekent dat niet
dat je niet geneest.
Het betekent gewoon
dat de liefde echt was.
En echte liefde
verdwijnt niet.
Het blijft –
verborgen in herinneringen,
in pijnlijke harten,
in elke stille traan
die nog steeds fluistert:
"Ik mis je."
Reacties
Een reactie posten