Na veertig jaar vond de timmerman dat het wel genoeg was geweest

 Na veertig jaar vond de timmerman dat het wel genoeg was geweest. Zijn rug begon te protesteren, zijn handen voelden stram, en zijn hart was niet meer elke ochtend even gemotiveerd. Tijd voor pensioen, vond hij. Tijd om het wat rustiger aan te doen.

Toen hij dit aan zijn baas vertelde, knikte die bedachtzaam. "Nog één huis," zei hij. "Wil je me dat gunnen? Eén laatste huis. Dan mag je gaan." De timmerman aarzelde. Maar goed, één huis nog. Wat maakte het uit?

En dus begon hij eraan. Maar hij voelde het verschil. Zijn hart zat er niet meer in. Waar hij vroeger eindeloos geduld had met de kleinste details, sloeg hij nu soms een stapje over. De fundering was op zich stevig, maar niet perfect waterpas. De deurkrukken hingen een fractie scheef. De kozijnen wiebelden een beetje.

“Ach,” dacht hij, “wat maakt het uit. Het is toch voor een ander.”

Toen het huis klaar was, ging hij naar zijn baas en overhandigde hem de sleutels. “Het zit erop,” zei hij kort. “Bedankt,” antwoordde zijn baas. “Voor alles wat je voor mij hebt gedaan in al die jaren. Als blijk van waardering overhandig ik je nu de sleutel van jouw nieuwe woning.”

De timmerman keek versuft naar de sleutel in zijn hand. Naar het huis dat hij halfslachtig had gebouwd. Naar de plek waar hij zijn oude dag zou doorbrengen. Zijn eigen huis – gebouwd met haast, slordigheid, zonder liefde.

We hebben een taak uit te voeren. In de zorg. In het onderwijs. In de landbouw. In de politiek. In de kerk. Overal waar mensen bouwen. Aan betekenis. Aan moraal. Aan toekomst. En steeds weer is de vraag: voor wie bouw je eigenlijk? Voor de cijfers? Voor het applaus? Voor de baas?

Of bouwen we aan een wereld waarin we zélf zouden willen wonen? Een aarde die niet opgebruikt maar doorgegeven wordt?
Een samenleving die niet draait op uitbuiting, maar op rechtvaardigheid? Een wereld die niet instort onder de gemakzucht van haar bewoners?

We bouwen. Altijd. Aan beleid. Aan cultuur. Aan relaties. Aan infrastructuur. Aan klimaat. Wat we ook doen — we leggen een steen. We verleggen een steen. Zoals Bram Vermeulen zong: 'Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.'' Dat is wat we te doen hebben.

Want ooit komt het moment waarop iemand ons de sleutel teruggeeft. Van het huis, van het systeem, van de aarde.
En dan blijkt: dit is waar je aan hebt gewerkt. Dit is wat je nalaat.
En we gaan dan toch niet zeggen dat we het beter hadden gewild.

 Moraal: Bouw het huis van je leven alsof jij er zelf in gaat wonen.