Afgelopen Kerst was de ergste van mijn leven

 Afgelopen Kerst was de ergste van mijn leven...

We hebben niets meer van onze zoon gehoord. Weten niet waar hij is, wat hij doet.
Heb contact met gezocht, excuus aangeboden voor dingen waarvan ik niet weet of hij daar boos over is.
Open vragen gesteld, zonder ooit te vragen of hij alsjeblieft contact met ons wilde opnemen.
Mijn berichten komen wel aan, maar denken niet dat ze gelezen worden.
Hoe kun je in hemelsnaam een kind vergeten dat je zo graag wilde hebben, waar je elke minuut van hebt genoten... tijdens het opvoeden?
Ik leer snel van onderwerp te veranderen als er gevraagd wordt: "Heb je kinderen?"
Nooit in mijn leven had gedacht dat ik in deze situatie terecht zou komen.
Sociale media hebben onze kinderen verpest en de telefoon maakt het makkelijk voor hen om ons te blokkeren en niets meer met ons te maken te hebben. Ja, er zijn slechte ouders, maar de meesten van ons hielden van onze kinderen en zorgden voor ze.
Het idee om alle contact met je ouders te verbreken heeft zich als een lopend vuur verspreid. Ken meerdere één ouderparen in mijn vriendenkring dat dit meemaken.... Hartverscheurend is een te zwak woord om dit te beschrijven.
Mogen we allemaal kracht vinden in ons hart en geest om de ene voet voor de andere te blijven zetten, elke dag op te staan, te leven zoals we graag willen.

Dat schreef iemand....