Misschien

 Misschien heb je je ongewenst gevoeld. Niet gehoord. Niet gezien.

Misschien werd je, op één of andere manier, verteld dat je "te veel" of "niet genoeg" was.
En je bent gaan geloven dat je jezelf moest veranderen om liefde waard te zijn.
Dat je je moest verstoppen. Kleiner maken. Zwijgen.

Maar de waarheid is anders.
De waarheid is dat jij een wonder in wording bent.
Zelfs met je wonden. Zelfs met je schaamte.
Zelfs op de dagen dat je je leeg vanbinnen voelt.

Afwijzing zegt niets over jouw waarde.
Het betekent alleen dat niet iedereen het goud in jou kan zien.
Maar dat goud is er. Onder lagen. Onder angsten. Onder aanpassing.

Vandaag stel ik een zachte oefening voor, om terug te keren naar jezelf:

Sluit je ogen. Leg je rechterhand op je hart.
Zeg zacht, langzaam maar krachtig tegen jezelf:

"Ik ben genoeg. Precies zoals ik ben.
Ik verdien liefde.
Ik kies ervoor mezelf te zien. Mezelf te voelen. Mezelf te eren."

Voel hoe de trilling van deze woorden binnenin je resoneert.
Misschien komen er tranen. Laat ze maar komen.
Misschien vind je het moeilijk om het te geloven. Zeg het toch.

Herinner je:
Wanneer je begint jezelf te accepteren, start een diepe heling.
Want de wond zoekt geen bevestiging meer van buitenaf.
Want jouw ziel wordt eindelijk gehoord.

Laat je hart zich openen.
Beetje bij beetje.
En je zult zien hoe dat wat je ooit "zwakte" noemde, een gave wordt.

Je bent niet gebroken.
Je bent aan het worden.
Aan het helen. Aan het stralen.
En je bent precies waar je moet zijn.

Adem. Omarm jezelf. Herinner je:
Je bent waardevol. Je bent geliefd. Je bent genoeg.