Iemand schreef

 Had 2 geweldige zonen en 2 geweldige schoondochters. Was altijd zo trots om dit zo te kunnen zeggen...Waa ging het fout.... 

Ik gaf het de schuld aan hormonen toen ze zwanger was maar dat was het ook niet.
Weet ik nu inmiddels 100% zeker! (6 jaar verder).
Wat heeft ze altijd af zitten geven op haar ouders, haar werkgevers, klanten, een vriendin….. altijd lag het aan anderen.
Ben vaak genoeg voor haar ouders opgekomen. Ja, meid jij wil dat de oma’s iets leuks met jou kind doen maar als we dit willen moeten wij dit in 4voud indienen en dan wil je per minuut weten waar we zijn en wat we doen.
We mochten dan weleens even met kleindochter weg maar mevrouw bepaalde waar, hoe laat, alles.
Dacht vaak is dit normaal gedrag?
Kleindochter wilde zo graag bij mijn ouders of bij mij, haar oma zijn... logeren en nog.
Er was altijd wel een reden/smoes waarom ze niet mocht of kon.
Had al zolang niets met mijn kleindochter gedaan, hoorde dat ze die dag (mei 24) geen school had, ivm lerarendag en mijn schoondochter wist van niets. Ze schrok. Ik zei TOP dan gaat oma met jou op stap, heel de dag!
Ze was zo blij en ze vroeg nog... niet met papa, mama en broertje hè.
Zei nee, wij samen.
Ze gaf mij een dikke knuffel en ik zou haar de andere ochtend ophalen.
Ik stuur in de ochtend een berichtje hoelaat zal ik haar ophalen?
kreeg als reactie jij bepaald dat niet, het is mijn dochter en ik bepaal of jij haar op mag halen. Was met stomheid geslagen .Vroeg wat is er mis.... had nooit mogen zeggen uit mijzelf dat ik iets leuks wou doen, had dat eerst haar moeten vragen 
Dit was niet de eerste x, al 2x eerder kreeg ik een mes in mijn rug .
Bevalling van mijn kleindochter ook niet meegemaakt, kwam ze 6 weken na dato met mijn kleindochter snikkend aan de deur om sorry te zeggen.
Na de laatste “ruzie”, mei 24 wel 25 pogingen gedaan om te praten.
Zij kan helaas niet praten.
Ik ging vorig jaar voor 6 weken naar Thailand (werken),zei tegen mijn zoon ik kom jou en de kids een knuffel geven want ik ga lang weg.
Hij zei doe maar niet... maar niet geluisterd. De kinderen had ze al weggesluisd naar haar moeder die ze zo veracht snap jij het nog?
Ze zijn daar ook ineens om de hoek gaan wonen.
Ze was zo boos op haar ouders toen ze van de 2e ging bevallen van mijn kleinzoon want haar ouders gingen gewoon op vakantie. Zei, ik ben er zoals altijd, geen paniek! 
Maar goed ik kwam dus en mijn zoon kwam net naar buiten.
Hij zei wat doe je nou. Zeg kom mijn zoon een knuffel geven.
Zij komt aanlopen en ik heb nog nooit zo’n serenade aan scheldwoorden gehoord, echt schandalig. (van kankerhoer tot moeder Theresa).
Iedereen zal het gehoord hebben, bleef rustig en zei misschien binnen even praten. Ze gilt keihard; dit is MIJN MAN en het zijn MIJN kinderen, wegwezen! Ik bepaal en niet jij.
Mijn man, zo lief als hij is zei ook nog kom laten we even rustig praten. Die kreeg ook gelijk een verg uit de pan. Ze ging naar binnen en zei tegen mijn zoon, ik doe het hoor en hij zei als je het maar laat. (denk nog steeds en wat dan).
We gingen weg en dachten laten we die ouders van haar eens bellen.
Werd niet opgenomen, er kwam wel een auto aan gescheurd die zo tegen mijn man aanreed en je raad het al wie er in zat. Mijn schoondochter gillend dat we haar ouders niet hadden mogen bellen. Nee, want het zou maar eens kunnen uitkomen wat ze allemaal over haar ouders gezegd heeft. 
Maar ja dat doet ze nu over ons.
Vraag mij weleens af of ze de waarheid zegt? Ik weet nu eigenlijk wel zeker van niet.
Had zo gehoopt dat mijn zoon voor zijn moeder op zou komen maar die ken ik niet meer terug. Na deze behandeling die wij kregen heb ik wel gezegd laat je eens testen op borderliner of narcisme, heb genoeg gezien en meegemaakt.
Van extreem lief naar de duivel herself. Gewoon eng, niet alleen tegen ons ook naar haar kinderen en denk ook richting mijn zoon. Ik
Had eerst nog contact met mijn zoon maar dat is er nu ook niet meer. Dit omdat ik teveel aandring om het goed te maken met zijn opa en oma. Die stonden altijd voor hen klaar en zien de achterkleinkinderen al 2 jaar niet meer.
Moet ze loslaten maar ben 15 jaar alleenstaande moeder geweest en mijn ouders en ik stonden altijd voor ze klaar.
Als iemand mij dit had gezegd dan zou ik zeggen dat overkomt mij nooit. Ik ruzie? Natuurlijk ben ik niet heilig maar ruzie langer dan een paar uur of paar dagen?
Nee 
Vindt ruzie verspilde energie en zo nutteloos.
Praat, maak het goed.
Snap het gewoonweg niet!
Wat heb ik fout gedaan, ik wilde zoals altijd alleen maar helpen.
Dit verdien ik niet!
En mijn ma maakt 1 foutje en ziet ook al 2 jaar haar achterkleinkinderen niet! Misdadig vind ik dat. 
Mijn ouders waren toen ze nog in de buurt woonden wel makkelijk als mevrouw haar wenkbrauwes weer ging laten doen of toen ze gingen verhuizen of toen ze leerde voor pedicure en proefpersonen nodig had, dan wist ze ons te vinden.
En weet je wat het ergste is;
De (achter) kleinkinderen zijn zo gek op ons.
De laatste keer zei ze tegen mij. ''Oma deze armbandjes dragen wij en dan denken wij altijd aan elkaar met een hartje''.
Ze heeft aan haar moeder gevraagd; mama maak het weer goed met oma.
Mijn kleindochter is wijzer dan haar moeder.
Er zijn helaas “mensen” die leven op ruzie en sensatie, die genieten er van om andere mensen pijn te doen.
Vermoed dat ik zo’n schoondochter heb, helaas. 
En dat mijn zoon hierachter staat en ook totaal geen moeite doet, zal ik moeten leren loslaten.
Mijn schoondochter is ook heel jaloers op de band die ik met mijn lieve moeder heb en die mijn andere schoondochter ook heeft met haar moeder, heeft ze zelf wel eens gezegd.
Jaloezie is zo zielig.
Met haar eigen dochter wil ze ook een dergelijke bant, hoop het voor haar... 
Denk eerder dat mijn kleindochter zodra ze weg kan, zal vluchten.
Weet dat we hier allemaal zijn om te leren maar dan moet je wel willen.
Als je niet kunt praten, heb je nog een hele lange weg te gaan.
Weet dat zij een hele slechte jeugd gehad heeft, haar moeder kon niet voor haar zorgen. En ook haar vader ziet niemand van zijn familie.
Ze zei ooit als ik wordt zoals mijn moeder moet je zoon van mij scheiden, ergens heeft ze wel zelfkennis dus.
Probeer iedere dag weer opnieuw... ze los te laten.
De ene dag de andere dag  en de dag erna , hoop dat ze gelukkig zijn.
Maar blijf zeggen. ''Het is een misdaad om (achter)kleinkinderen bij opa en oma’s weg te houden''.

Zeg ook, hoelang zijn we hier op deze aarde, wees lief & leuk voor elkaar, maak het goed. Praat het uit, wees eerlijk want weet de reden niet en denk vele opa en oma’s met mij.
Een helderziende zei dat ze vind dat ik mij teveel met hun leven en opvoeding bemoei. Prima, had mij dat gezegd. dan kan ik daar iets mee.