Iemand schreef.
Iemand schreef.... Heb veel gepraat over de verstoting met mijn partner, vriendinnen en huisarts en Psycholoog.
Ontdekte dat ik in mijn verdriet bleef hangen, niets was leuk meer, lachen om grappen, leuk doen, terwijl mijn hart bloede. Van mijn kant heb ik alles gedaan wat mogelijk was om te praten, optelossen en verder gaan, maar de kinderen reageerden niet.Na zoveel jaren blijf ik niet meer treuren (het gemis zal blijven).
Het is nu aan de kinderen om in actie te komen. Wat ik nu doe is vooruit kijken, plannen maken, met opgeheven hoofd lopen en vooral mezelf op de eerste plaats zetten, medische aspecten en veel onderzoeken hebben mijn ogen geopend om nu pas op de plaats te maken
Ben naast moeder ook mens, die gewaardeerd dient te worden door haar kinderen, zo niet dan leven ze maar hun eigen leven, zien dan zelf wat een leven zonder moeder liefde inhoudt.
Reacties
Een reactie posten