Iemand schreef

 Iemand schreef...

Na jaren van ongeloof en intens verdriet omdat mijn kleindochter mij miste, ben ik eindelijk tot rust gekomen.
Mijn dochter heeft beslist dat ze mij niet meer nodig heeft.
Mijn taak van het mama zijn is voorbij.
En daar kan ik, nu jaren later begrip voor opbrengen.
Als alleenstaande mama heb ik haar opgevoed, met veel tegenstand van anderen, tot de vrouw die ze nu is.
Nu mijn gedachten weer helder zijn, zie ik weer dat lieve meisje in mijn dochter. Het was er altijd. Ben nooit gestopt daarin te geloven.
Ik hoor dat ze het goed doet en de kleinkindjes ook. En kan met trots zeggen... dit is mijn lieve dochter voor iedereen. Ik heb het goed gedaan! Mijn droom van een gezellig gezinnetje dat elkaar graag ziet zal nooit meer uitkomen. En dat is niet erg. Ik blijf haar mama en zal er altijd zijn als ze me nodig heeft. Zo sterk ben ik wel.
Maar voor nu wens haar het allerbeste wat het leven kan geven samen met haar kinderen... omdat ze het meer dan waard is.
Mijn dochter, mijn zonnetje