Er komt een moment waarop je gewoon voelt

 Er komt een moment waarop je gewoon voelt dat je er even klaar mee bent

Niet omdat je verbitterd bent
Niet omdat je de hoop hebt opgegeven
Maar omdat je hart rust nodig heeft
Je hebt je hart opengezet
Voor mensen die zeiden dat ze klaar waren
Maar diep vanbinnen nog gevangen zaten in hun eigen angsten
Je hebt liefgehad met alles wat je had
En elke keer dacht je misschien is dit het dan
Misschien mag ik nu ontvangen wat ik geef
Maar telkens liep je tegen hetzelfde aan
Tegen gesloten deuren in open gezichten
Tegen mooie woorden zonder daden
Tegen mensen die voelden wat jij voelde
Maar er niet in durfden te blijven staan
En dat breekt iets in je
Niet in een keer maar langzaam stukje bij beetje
Totdat je beseft dat je je hart niet kunt blijven openzetten
Voor mensen die hun eigen hart nog niet durven aanraken
Op dat moment verandert er iets in je
Geen koudheid maar helderheid
Geen bitterheid maar grenzen
Je beseft dat liefde niet zit in blijven proberen
Maar in durven loslaten
Dus nu kies ik anders
Niet meer voor bijna niet meer voor hopen
Maar voor rust
Voor stilte
Voor mij
Ik wil mijn dagen vullen met groei
Met gezonde keuzes met helder denken
Ik wil leven zonder steeds te wachten
Tot iemand anders mijn rust verstoort of herstelt
Ik weet dat de buitenwereld een spiegel is van mijn binnenwereld
En ik voel dat het tijd is om die spiegel weer schoon te maken
Niet met tranen maar met aandacht
Met liefde voor mezelf
Ik hoef niemand te overtuigen van mijn waarde
Ik hoef geen verhalen meer te redden die niet van mij zijn
Ik wil gewoon zijn
Vrij
Zuiver
In balans
En misschien ergens in de toekomst
Zal er iemand zijn die dat herkent
Die niet vlucht niet twijfelt niet speelt
Maar tot die tijd
Ben ik genoeg?