Forceren

Forceren. We weten allemaal dat forceren niet handig is. Als we toch pogen om die deur open te krijgen als de sleutel niet werkt. We net boven onze macht iets op de bovenste plank willen leggen. Als we iets met 'brute' kracht voor elkaar willen krijgen.

Forceren leidt in mijn ervaring zelden tot een echt goed einde. De keren dat ik persoonlijk iets gedaan kreeg vanuit de energie van forceren, was meer een gelukstreffer dan dat het structureel ergens beweging in bracht. Kortom: forceren werkt hooguit in het werken met metaal.

Toch forceren we ons in het dagelijks leven, vaak onbewust, tot we er uitgeput van raken. Of gefrustreerd of zelfs furieus.

Ik noem maar de periode waarin we nu leven. Alle negatieve emoties rondom deze tijd zorgen ervoor dat mensen minder toegang hebben tot hun innerlijke kracht. Terwijl we steeds meer forceren om nog te blijven functioneren. Want om kracht te ervaren, hebben we positieve emoties nodig.

Forceren dus. Rug recht, kin vooruit. Jezelf overstrekken in het dagelijks leven. Doorgaan. Knokken. Je best doen en steeds meer van dat.

Forceren heeft een heel andere energie dan Kracht. Ondanks dat we deze twee veelvuldig verwarren met elkaar. 'Ik doe het op mijn laatste kracht' betekent eigenlijk 'ik heb nog net genoeg energie om mezelf te forceren'.

Eigenlijk zie ik in de praktijk veelal mensen die zich op de een of andere manier, op een bepaald gebied, wel forceren. In de intieme relatie. In het werk. In de opvoeding. In relatie tot anderen. En vaak leidt het tot meer van hetzelfde. Datzelfde waarin ze juist al een tandje energie in bijzetten.

Het mooiste voorbeeld van het verschil in forceren en kracht is wel geweldloos verzet. Oorspronkelijk geïntroduceerd door Ghandi en later verder ontwikkeld door Haim Omer en Marchall Rosenberg. Juist door ‘niets’ te doen, deden zij heel veel.

Als je kind een driftbui heeft, forceer je niet dat hij/zij weer kalm wordt maar is je beschikbare aanwezigheid genoeg om te kalmeren.

Als je partner zich niet goed voelt en twijfelt over jullie relatie, kun je stennis maken en aanklampen (wat best begrijpelijk is als je daarop getriggerd wordt) maar je kunt ook luisteren en ontvangen.

Als je vindt dat je je emoties moet delen (het is je verteld dat dat goed is om te doen) kun je jezelf van een klif werpen en pijnlijke landing maken. Je wordt namelijk niet ontvangen. Dat doet de energie van forceren. Intens. Je kunt ook een stap achteruit doen, jezelf de tijd gunnen de beweging van binnenuit te maken, hulp te vragen en te voelen of je eraan toe bent en vooral ook hoe en hoeveel je deelt.

Kortom: negatieve emoties zorgen er niet zelden voor dat we in een soort overdrive terecht komen. We gaan forceren om een vooruitstuwende beweging te maken. Echter het tegenovergestelde gebeurt: de beweging is neerwaarts. We krijgen steeds meer van wat we niet willen. Vaak is er iets heftigs voor nodig om ons tot stilstand te brengen. Vul zelf maar in wat dat kan zijn.

Forceren is destructief. Het verzwakt ons mentale en fysieke welzijn en is een beweging vanuit negatieve emotie (vaak angst).

Kracht komt van binnenuit en is een natuurlijke beweging vanuit positieve emoties. We hebben het allemaal in ons maar we kunnen er niet allemaal bij. Het is een proces van stilstaan, ermee zitten, erop reflecteren, geduld hebben, voelen welke innerlijke beweging waarneembaar is, jezelf de tijd gunnen, voelen dat je het kunt (mogelijk klein beetje ‘gezonde’ spanning) en dan pas de beweging maken richting actie. In kracht verstevigt vertrouwen haar fundering.

Hoeveel doe jij (onbewust) door te forceren?