Iemand schreef...

 Iemand schreef...

Tot een bepaalde leeftijd, zo ongeveer 25 jaar, vindt je het niet vreemd dat een kind zijn/haar weg nog niet heeft gevonden en regelmatig ‘dwarsligt’ of je onder druk zet om hem/haar uit de brand te helpen als het even mis gaat, maar op een gegeven moment zie je een herhalend patroon en geen enkele vooruitgang, en dan nog denk je telkens dat het ‘de volgende ronde’ beter gaat worden, dan worden ze ouder en wijzer. Maar dat worden ze niet. Ze worden alleen slimmer en beter in manipuleren en jouw schuldig te laten voelen. Ze kennen al jouw knopjes en testen die voortdurend, welke nog werkt, of er een nieuwe bijgekomen is die nog beter werkt. Ze kennen je door en door, ze gaan ‘tot het gaatje’. Tot geen enkel knopje meer resultaat oplevert, tot je kapot bent, platgewalst, en dan rijden ze nog tien keer over je heen om zeker te zijn dat er niets van je is overgebleven.
Ik heb er ook heel lang over gedaan, maar ik heb mezelf op tijd kunnen redden, door in te zien dat ik alles (zelfs al teveel) had gedaan om te helpen en veel te veel probeerde te achterhalen waarom het steeds zo fout ging, en telkens weer terug was bij af, uitgeput, afgebrand, radeloos.
Ik ben blij dat ik uit die emotionele rollercoaster ben gestapt. Die doldwaze rit eindigt als JIJ het zegt, als JIJ het stopt.
Zet die knopjes uit, wees emotioneel onbereikbaar voor de agressor. Je kind is allang geen kind meer, maar helaas een respectloos volwassene, en daar kon en kan jij niets aan veranderen....