Na de schepping waren alle dieren gelukkig

 Na de schepping waren alle dieren gelukkig, behalve het lam. Het voelde zich zwak en klaagde: “Waarom heb ik geen wapens zoals de anderen? Geen scherpe klauwen, hoorns, of snelheid om te vluchten?” De Eeuwige vroeg wat het lam wenste. Het antwoordde: “Ik wil geen wapens om kwaad te doen, maar iets om leed te verdragen.”

De Eeuwige zei: “Ik geef je de sterkste wapens: zachtmoedigheid, toewijding, geduld, geloof, hoop, liefde, wijsheid, kracht en schoonheid.” Deze gaven maakten het lam niet alleen sterk in tegenspoed, maar ook een bron van vrede en verzoening. Zo leerde het lam dat echte kracht niet zit in geweld, maar in de bereidheid om liefde en zachtheid te laten heersen, zelfs in een harde wereld.

Stel je een wereld voor waarin alles in harmonie begon, gezongen door de Schepper zelf. Een wereld waarin licht, lucht, aarde en zee elkaar begroetten, en waarin planten, bomen en dieren elk hun eigen rol kregen. Midden in deze schepping plaatste De Eeuwige de mens, met een unieke gave: de kracht om te leren en te zorgen. Geen scherpe klauwen of sterke hoorns, maar een hart dat zich verwondert, mededogen voelt, en verantwoordelijkheid neemt.

Toch is deze gave niet zonder uitdaging. Toen de mens het fruit van de Boom des Levens at, veranderde de wereld. Angst sloop binnen, relaties werden ingewikkeld, en de harmonie leek gebroken. Maar juist daar, in de gebrokenheid, ontvouwt zich een diepere roeping: de weg van zachtmoedigheid, geloof, hoop en liefde.

Denk eens aan het lam in de schepping. Het voelde zich klein en kwetsbaar, zonder bescherming. Het vroeg niet om wapens om te vechten, maar om kracht om te verdragen. De Eeuwige schonk het lam gaven die sterker zijn dan welke macht ook: zachtmoedigheid, toewijding, geduld. Deze gaven zijn geen zwakte, maar juist een uiting van innerlijke kracht. Het zijn wapens tegen onrecht, instrumenten van vrede, en bruggen naar verzoening.

Hoe vaak voelen wij ons niet als dat lam? Kwetsbaar in een wereld die hard kan zijn, zoekend naar houvast te midden van onzekerheid. Maar in die kwetsbaarheid ligt een uitnodiging: om ons te laten leiden door de stem van de Goede Herder, die ons roept naar groene weiden en stromend water. Die ons bijstaat, zelfs in de doodsvallei, en ons de moed geeft om zorg te dragen voor deze wereld en elkaar.

De Eeuwige gaf ons vier Wegen om onze gave te verdiepen. Op de weg van Verwondering kunnen we opnieuw leren kijken naar de schoonheid van het leven. Op de Weg van Leegte vinden we in onze pijn en gebrokenheid de lessen van het leven. Op de Weg van Creativiteit, leren we scheppend werken aan zorg en herstel. Op de Weg van Thuiskomst kunnen we ontdekken dat we nooit losstaan van het geheel.
In een wereld die vaak wapens kiest, kiest de Levende voor liefde. In een wereld die verdeeld is, roept de Eeuwige ons tot zorg. Zoals het lam leerde dat zachtmoedigheid sterker is dan kracht, zo worden wij uitgenodigd om een kiem van zegening te zijn – een bron van hoop, geloof en liefde die stroomt van ons hart naar dat van anderen.

Een prachtige tekst van Lies Thielens; geïnspireerd door ‘hearing to speech’ van Nelle Morton.

Tot spreken heb je mij gehoord
tot nieuwe levenskracht.
Ervaring, eerder nooit verwoord,
wordt aan het licht gebracht.
Tot spreken heb je mij gehoord,
en tijdens mijn verhaal
ontstaat in mij een ander woord,
begin van nieuwe taal.
Tot spreken heb ik jou gehoord
in wederkerigheid.
Wij scheppen samen, woord voor woord,
de taal die ons bevrijdt

Er is veel goeds op de aarde, in de mensen. Er is niet alleen maar dood en verderf door toedoen van mensen, maar ook leven en hoop op toekomst, mogelijk gemaakt door mensen. Ook nu moet je zeggen: waar de Bron van Liefde en Leven de kans krijgt in en door mensen werkzaam te zijn, waar mensen echt mens zijn naar zijn bedoelingen daar gebeuren ook nu wonderbaarlijke dingen, daar wordt licht en warmte geschapen, daar groeit een klimaat waarin de mens gedijen kan.

Erich Fried heeft dat zo prachtig onder woorden gebracht:

Het is onzin, zegt de rede.
Het is wat het is, zegt de liefde.
Het is ongeluk, zegt de berekening.
Het is niets dan pijn, zegt de angst.
Het is uitzichtloos, zegt het inzicht.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Wat zo spannend is in de tekst van Erich Fried is dat de angst, de berekening, het inzicht en de ondervinding voortdurend ‘in de rede’ worden gevallen door de Liefde. “Of jij de poëzie van Liefde kunt verstaan,” zo vraagt Marcel Messing zich af, “ligt aan jou. Als dorre woorden van verleden in je wonen, kan het gedicht dat Liefde heet niet in je ontstaan. Als denken haar zoekt, zullen haar vleugels je nimmer meenemen naar het leven zonder grenzen. Als je nog maar iets vasthoudt zal ze niet door je heen kunnen stromen. Als jij nog maar iets bezit, kan de Liefde geen bezit van jou nemen.’

Het is belachelijk,
zegt de trots.
Het is lichtzinnig,
zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk,
zegt de ondervinding.
Het is wat het is,
zegt de liefde.