Er zijn pijnen die niemand ziet

 Er zijn pijnen die niemand ziet.

Stille, diepe, onzichtbare wonden...
Die van het hart, de ziel, het geheugen.

Je kunt een pleister op een wond plakken,
je kunt medicijnen nemen om een vermoeid lichaam te kalmeren...
Maar voor innerlijke wonden,
is er geen wonderpil.

Alleen de tijd.
Die tijd die niet wist,
maar zachtjes verzacht.
Die tijd die niet altijd geneest,
maar ons leert ermee te leven.

Op een dag realiseren we ons dat de pijn er nog steeds is,
maar dat ze ons niet meer verplettert.
We leren ondanks alles te glimlachen.
Iets beter te ademen.
Vrede te sluiten met wat we nooit kunnen veranderen.

En daar,
in dat langzame, onzichtbare proces,
openbaart zich de ware kracht.

Aan degenen die in stilte pijn dragen:
jullie zijn sterker dan jullie denken. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster