Game of Thrones seizoen 4

"Game of Thrones" is de meest plotachtige show op televisie - hoe kunnen de schrijvers anders de duizenden pagina's dik beboste verhalen van George RR Martin comprimeren tot urenlange feesten van vleselijkheid en bloedvergieten? De seizoensopeners zijn het meest compact, belast met het opnieuw introduceren van ons bij de hele cast van personages en het dekken van de tafel voor de komende veldslagen. Deze overvolle gordijnen, zoals 'Two Swords' van gisteravond, zijn lonend voor degenen die de boeken hebben gelezen (en brengen de sensatie van het zien van langverwachte personages, zoals Styr en Oberyn Martell, eindelijk gecast en op het scherm) en enigszins gekmakend voor degenen die dat niet hebben gedaan, waarvoor meerdere bezichtigingen en een open Wikipedia-pagina nodig zijn.

Toch zijn er altijd concurrerende manieren geweest om naar "Game of Thrones" te kijken: ofwel als iemand die volledig is ondergedompeld in de Martin-canon of als een Westeros-groentje die de wereld alleen via televisie kent (dat ben ik). De afleveringen die snel tussen landen en perspectieven springen, lijken ontworpen om het ene type kijker te valideren en het andere aangenaam te klauteren. Afleveringen die crescendo worden in een dramatische gebeurtenis, zoals Blackwater of de Red Wedding, zijn de verbindende kracht tussen de twee kijkersstammen, climaxen die beiden kunnen ervaren. Maar die verhalen raken het hart alleen als een van Ygritte's pijlen als ze het resultaat zijn van zorgvuldige, elegante wereldvorming - en dat is precies wat we in de première kregen.

Zelfs binnen de meer gereserveerde "Game of Thrones" -afleveringen - als je een aflevering met een bloederige polssteek, het verloochenen van een zoon, honderden gekruisigde slavinnen en een biseksuele orgie "gereserveerd" kunt noemen - de showrunners David Benioff en DB Weiss (die de aflevering regisseerde) brengen een overkoepelend thema in de procedure. Ik heb vaak gehoord dat je 'Game of Thrones' het beste kunt ervaren als een toongedicht of een middeleeuws wandtapijt, vooral als je niet weet wat er gaat komen - om te baden in de donkere, sombere sfeer van de show zonder je al te veel zorgen te maken over elk nieuw gezicht of de kleine stukjes dialoog die te snel voorbij gaan. En toch is het misschien juister om elke aflevering als een fuga te beschouwen, met een openingsmotief dat overal terugkomt, gaandeweg wordt geïmiteerd en herwerkt.

Het eerste shot van de aflevering van gisteravond, waarin Tywin Lannister hardvochtig het Valyrian-zwaard van Ned Stark smelt en het splitst in twee nieuwe wapens voor zijn eigen huis, wordt herhaald in de slotscène van de aflevering, wanneer Arya Stark, een van de laatste leden van haar familie, levend achtergelaten om voor zijn naam te vechten, eist haar eigen zwaard, Needle, terug. Aan het begin van seizoen 4 zijn de Lannisters de zegevierende heren van Westeros en zijn ze stevig in het bezit van de ijzeren troon. In de overtuiging dat de Lannisters de oorlog hebben gewonnen tegen parvenu's als Stannis Baratheon en Robb Stark, ziet Tywin hoe de instrumenten van zijn voormalige tegenstander in vloeistof veranderen met de blik van een man die comfortabel zijn vijanden heeft overwonnen.