De moeheid die onverwacht naast je neerstrijkt

 De moeheid die onverwacht naast je neerstrijkt

Er zijn van die dagen waarop de moeheid je niet aankondigt.
Ze klopt niet netjes aan, ze wacht niet op een rustig moment…nee, ze strijkt gewoon ineens naast je neer.
Tijdens het opruimen.
Tussen twee boodschappen in.
Of precies op het moment dat jij denkt: Ik moet nog zóveel.

Het voelt een beetje alsof je lichaam zegt:
“Lief mens… ik heb je al een tijdje geroepen.
En nu blijf ik net zolang zitten totdat je me hoort.”

En ergens, hoe lastig het soms ook is, zit er iets eerlijks in die moeheid.
Ze laat zien dat je langer hebt gedragen dan je dacht, dat je meer hebt gegeven dan je voelde, dat je even terug mag keren naar jezelf.

Je hoeft het niet meteen op te lossen.
Je hoeft niets te verklaren.
Soms is het genoeg om te gaan zitten, even te leunen,
en toe te geven:
“Ja… ik ben moe. En dat mag.”