Angst

 Angst…jij komt soms in mij omhoog als een koude golf,

alsof de wereld even te groot wordt om te dragen.
Ik voel je in mijn borst, in mijn adem, in dat kleine trillende stukje in mij dat nog niet weet hoe sterk het eigenlijk is.

Maar midden in dat gevoel…
is er ook iets anders.
Iets dat niet zichtbaar is, maar wel voelbaar.
Een warmte die achter de angst staat, een aanwezigheid die mij zacht vasthoudt
ook al kan ik het niet uitleggen.

Alsof er een stille hand op mijn hart ligt
die zegt: ‘Rust maar, je hoeft dit niet alleen te dragen.’

En dan verandert er iets.
Heel subtiel.
Mijn adem zakt dieper.
Mijn lijf ontspant een beetje.
Alsof er een licht door de barsten van mijn angst heen schijnt en fluistert dat het oké is om bang te zijn…
dat ik gedragen word, juist daarin.

En hoe langer ik luister,
hoe meer ik besef dat angst niet komt om me te breken,
maar om me terug te brengen naar die stille kracht in mij
die altijd aanwezig is.
Die mij herinnert
dat liefde groter is dan elke schaduw.

In dat moment voel ik mij:
Nooit alleen.
Zelfs in mijn angst word ik geleid.”