Er zijn van die periodes waarin angst langzaam de overhand neemt

 Er zijn van die periodes waarin angst langzaam de overhand neemt. Niet van de ene op de andere dag, maar beetje bij beetje.

Je merkt dat je lichaam gespannen is, je gedachten sneller gaan, en ergens diep vanbinnen voel je dat je niet meer helemaal jezelf bent.
Alsof je steeds verder van je eigen kern afdrijft.

Het begint vaak subtiel.
Een onrust in je buik.
Een vage twijfel over iets wat eigenlijk goed voelde. En voor je het weet, zit je vast in een web van gedachten die elkaar versterken.
“Wat als het fout gaat?”
“Wat als ik iets over het hoofd zie?”
“Wat als ik dit gevoel niet meer kwijt raak?”

Je probeert controle te krijgen, maar juist daardoor lijkt alles nog zwaarder te worden.
Je zoekt houvast in je hoofd, terwijl je lichaam schreeuwt om aandacht.
Om zachtheid.
Om ademruimte.

Ik ken dat gevoel, het lijkt alsof je verdwijnt achter een mistwand. Alsof je toekijkt van een afstand, terwijl een deel van jou probeert te overleven in plaats van te leven.

Maar angst is niet je vijand. Het is een deel van jou dat ooit geleerd heeft om alert te zijn.
Om te beschermen. Om te voorkomen dat je opnieuw gekwetst wordt.

Wanneer je dat deel niet meer wegduwt, maar voorzichtig begroet, verandert er iets.
Je hoeft het niet meteen te begrijpen of op te lossen. Alleen erkennen: “Ik voel me bang, en dat is oké.”

Op dat moment open je weer een stukje ruimte.
Ruimte om te ademen.
Ruimte om jezelf weer te voelen.
Ruimte om te herinneren dat jij meer bent dan die angst, dat jij degene bent die het voelt, niet degene die erin verdwijnt.

En ergens daar, onder al die lagen van spanning en controle, zit nog steeds jouw rustige kern.
Je zachtheid. Je weten.
Die stille stem die zegt: “Je bent veilig. Je hoeft niets te forceren. Je bent er nog.”

Dat is het moment waarop je jezelf langzaam weer begint terug te vinden.
Niet in één keer.
Maar in kleine stapjes van aanwezigheid.
Een traan. Een zucht. Een glimlach misschien.

Angst wil niet weggeduwd worden,
ze wil gehoord worden en in dat luisteren vind je jezelf terug.


Vandaag mag je stoppen met vechten.
Leg je hand op je hart.
Voel hoe het klopt, zelfs in onrust.
Dat is leven. Dat ben jij.
Nog steeds hier. Nog steeds onderweg.