Er komt een punt waarop je het gewoon voelt

 Er komt een punt waarop je het gewoon voelt.

Dat iets niet meer klopt.
Dat je ergens onderweg een stukje van jezelf bent kwijtgeraakt.
Niet ineens, maar langzaam, tussen alle verantwoordelijkheden, verwachtingen en het steeds maar aanvoelen van wat anderen nodig hebben.

Je bent moe van het pleasen.
Moe van het proberen te passen in een wereld die soms te hard klinkt voor jouw zachte hart.
En toch… ergens diep vanbinnen weet je dat je meer bent dan dit.
Dat er iets in jou leeft dat wil ademen, bewegen, stralen.

Weer in je kracht staan is niet harder worden.
Het is juist zachter worden.
Eerlijk durven zijn.
Luisteren naar dat stille weten dat al die tijd al fluisterde: hier ben ik nog.

Je hoeft niets te bewijzen.
Je hoeft niemand te overtuigen.
Je hoeft alleen terug te keren,stap voor stap,naar jezelf.
Naar dat punt waar je voelt: ik ben genoeg, precies zoals ik ben.

Van daaruit ontstaat iets wonderlijks.
Rust. Helderheid. Levenslust.
De kracht die je zocht, blijkt nooit weg te zijn geweest.
Ze zat alleen even te wachten tot jij weer thuiskwam.