Je zorgt. Voor iedereen.

 Je zorgt. Voor iedereen.

Je doet. Je redt. Je houdt vol.
Maar wie zorgt er voor jou?

Je merkt het wel.
Dat je moe bent. Prikkelbaar. Verdwaald in jezelf.
Maar je zegt niets.

Want je denkt: dit hoort erbij.
Sterk zijn, dat is niet klagen. Toch?

En toch…
Wat als sterk zijn juist betekent dat je jezelf serieus neemt?
Dat je voelt wat je voelt.
En kiest voor zachtheid.

Niet later. Nu.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Open brief aan mijn oudste dochter...

Kraai

Vraag me niet hoe ik altijd lach

Gone with the Wind (1939)

Ekster