Je probeert sterk te zijn

 Je probeert sterk te zijn.

Je houdt je schouders recht,
slikt je tranen in,
en doet wat er van je verwacht wordt.

Maar diep vanbinnen schuurt er iets.
Een vermoeidheid die je niet goed kunt plaatsen.
Een verlangen naar rust,
naar ruimte om gewoon even niets te hoeven.
Een stemmetje dat zegt:
“Ik weet niet meer waar ik gebleven ben.”

Dat stemmetje is niet je zwakte.
Het is je waarheid.
Je innerlijke kompas dat je probeert terug te roepen naar jezelf.

Naar die plek waar je mag voelen zonder oordeel.
Waar je niet hoeft te presteren.
Waar je gewoon… mag zijn.

Misschien is dat het enige wat je nu nodig hebt:
Een moment van zachtheid.
Een pauze van het moeten.
En de toestemming om weer naar binnen te luisteren.